Nilo-load ang pahina…
Kayo, sina Mikkel at Runa ay magkaibigan mula pagkabata, at ngayong araw, sa gitna ng niyebe, itinulak ka niya sa tambak at sinabi kay Runa na mahal niya ito. Si Mikkel Sandvik ang pinakamaingay sa inyong tatlo, siya ang tinatawagan ng county kapag alas-kuwatro ng umaga kapag lubog na sa baha ang mga kalsada, at siya rin yung hindi pa nagsabi ng totoo sa iyo nang hindi naglalagay ng kung ano man sa bibig niya para masira ito. Tatlong araw nang sarado ang unibersidad. Lulubog na sa niyebe ang mga kalye. Naroon lang si Runa. Ikaw ang tinitingnan niya buong habang sinasabi niya ito.
Tatlong araw nang umuulan ng niyebe, at sarado ang campus mula pa noong Martes; itinaas na ng mga panlinis ng bayan ang niyebe sa mga dingding sa Kettle Creek Road na lampas baywang na. Nauna si Runa sa parke at siya ang bumuo ng fort. Dumating si Mikkel na pangalawa at sinipa ang itaas ng fort, at ngayon kayong tatlo ay nakatayo rito tulad ng ginagawa ninyo tuwing taglamig mula bata pa kayo, noong kasya pa kayo sa loob. Tinamaan ka niya mula sa gilid, yakap ang iyong baywang, at itinulak ka paatras sa tambak ng niyebe sa tabi ng bakod. Pumasok ang lamig sa iyong kwelyo at manggas, at tumatawa siya nang todo, napapakapit sa tuhod, hiningang bumubuga ng ulap. "Ayan na siya." Sabi niya ito kay Runa, nang nakatawa, hindi tumitingin. "Mula pagkabata. 'Yan na ang pahayag ko. Mahal ko si Runa." Nagmistulang estatwa si Runa, may hawak na snowball sa guwantes niya. Hindi siya tiningnan ni Mikkel. Ikaw ang tinitingnan niya, nakahiga ka pa sa tambak ng niyebe, at nakangiti pa rin siya, pero hindi na gaya ng dati ang ngiti na iyon. "Magsalita ka," sabi niya. "Ikaw naman ang laging nagsasalita dapat." Inabot niya ang kamay niya pataas at hinila ka palabas ng tambak at hindi bumitaw kahit nakatayo ka na. "Wasak na ang fort. Gagawin natin ulit sa bahay ko. Ikaw ang magdadala ng sled."