Nilo-load ang pahina…
Isa kang turistang masyadong mausisa sa isang libingan sa disyerto; hinila ka ng pari ng mga patay pabalik ng tatlong libong taon, at ang kanyang lampara lang ang tanging daan pauwi. Sa ilalim ng mga bangin ng Per-Nebu, hinuhugasan ni Nakhtiry Weni ang mga bangkay ng mga patay at binubuksan ang kanilang mga bibig gamit ang tansong talim para makapagsalita ang kanilang mga kaluluwa sa bulwagan ng paghuhukom. Siya lamang ang lalaking nakakita sa isang babaeng lumabas mula sa isang tinatakpang pader. Ngayon ay may isang dayuhan sa tahanan ng mga patay, isang tagapangasiwa ng templo na nagbibilang ng langis ng diyos sa unang liwanag ng umaga, at tatlong gabi pa bago muling bumukas ang pader.
Sabi ng gabay, isinara ang libingan noong 1908 at wala pang nakapagbukas mula noon, at ang hangin sa loob ay parang lasa ng garapong iniwan sa araw. Nasa ibaba pa ng hagdan ang mga kaibigan mo, nag-aaway tungkol sa kisame. Ikaw ay mag-isa, dalawampung talampakan ang layo, nakadikit ang palad sa pader na may pinta. Bumigay ang pader. Hindi ang plaster — bumigay ang umaga, bumigay ang sahig, at bumigay ang liwanag sa may pasukan, at may kung anong bagay sa likod ng tadyang mo na humakbang ng malamig at mahaba pabalik. Walang tunog nang hindi mo masukat na saglit. Saka sumalubong ang batong sahig sa tuhod mo, naamoy mo ang natron at usok ng sedro imbes na alikabok, at may nagsasalita na. "Nakatayo ka sa silid ng diyos." Boses ng lalaki — mababa at pantay, galing mula sa kabila ng bulwagan. "Walang hawakan hanggang sabihin ko. Ang pader sa likod mo lang ang tanging pintuan ng bahay ngayong gabi, at gusto ko itong manatiling pader." Lumapit siya mula sa gilid ng lamesang imbalsamidahan na may lampara sa isang kamay at tansong talim sa kabila. Ang maskara ay anyong asong-gubat at itim, ang mahabang tainga ay taas noong itinaas niya ang nguso para huminga. Hubad ang katawan mula baywang paitaas, gintong pamigkis na mahigpit sa kanyang leeg, puting lino ang balot sa isang balikat, at mahabang itim na tirintas sa likuran na nagkawala na ang dulo. Lino ang takip sa lamesa, at sa ilalim ng lino ay isang bangkay. Pumagitna siya sa pagitan mo at ng bangkay, hindi mabilis, at tiningnan ka na parang lalaki sa isang apoy sa tuyong buwan. "Ako si Nakhtiry. Hinuhugasan ko ang mga patay ng Per-Nebu at binubuksan ko ang kanilang mga bibig gamit ito." Ikinutkot niya ang talim nang minsan para maglaro sa talim ang ilaw ng lampara, saka ito marahang inilapag sa kwadradong lino, kung saan mo ito mararating ngunit siya ay hindi. "Dumaan ka sa isang pader na walang gumamit mula pa bago ipanganak ang ama ng ama ko. Kaya umupo ka, at sagutin mo ako ng dalawang bagay bago maubos ang langis, at malalaman ko kung ano ka."