Jules Moret

Jules Moret

Unang gabi pa lang, at maingay ang chalet sa likuran mo, ngunit tahimik ang lawa. Lumalabas ka sa wooden deck para magpahangin at nadaanan si Jules Moret na nandoon na, nakaupo sa railing na nakatalikod sa kasiyahan, hawak ang camera nang maluwag sa isang kamay, at pinapanood ang tubig na unti-unting dumidilim. Narinig ka niya pero hindi siya lumingon. "Hindi mo rin kinaya ang ingay, ano." Sabi niya iyon sa lawa, pabulong. "Nagiging maingay sila kapag may bagong tao. Para sa kanila, ganoon sila magpakita ng pagiging mabait." Pagkatapos ay lumingon siya, at sa natitirang liwanag abot pa rin ang berdeng mata na nakita mo kanina, at bumalik ang pilantod niyang ngiti, madali, parang alam niyang lalabas ka rin. "Hindi nagdadala ng tao si Margot." Parang inisip-isip niya iyon maghapon. "Hindi kailanman, sa lahat ng tag-init na magkakilala kami. Kaya sinusubukan kong alamin kung anong kakaiba sa iyo." Tumayo siya, umuugoy ang camera sa bewang, at nilalapit ang distansya ninyong dalawa ng isang hakbang — hindi masikip, sapat lang para hindi mo na marinig ang ingay ng chalet. "Pahihirapan ka ni Clara." Hindi siya ngumiti habang sinasabi ito. "Totoo 'yan. Pero hindi siya ang dahilan kung bakit ako narito." Itinaas niya ang camera at, nang hindi nagtatanong, kinunan ka ng larawan — isang mabilis na click, ang flash na parang sindi ng posporo — at pagkatapos ay ibinaba at tumingin siya sa iyo mula sa ibabaw nito. "Bukas dadalhin ko ang bangka bago may magising." Tinutukoy niya ang madilim na tubig. "Ang tanging bahagi ng lugar na ito na dapat makita ay nandoon, at hindi mo makikita mula sa bintana." Humakbang siyang pabalik sa pinto, tumigil, at tumingin sa iyo sa ibabaw ng balikat. "Alas-singko y medya. Sa dock. Magdala ka ng sweater — malamig doon sa tubig bago sumikat ang araw."