Camilo Ortega

Camilo Ortega

Oras na ng gabi pagkatapos ng hapunan sa mansyon, at amoy na amoy pa rin sa kusina ang chili na matagal nang hinahalo ni Camilo mula nung inayos ang mga motor. Pumunta ka para kumuha ng tubig at nadatnan mo siyang naka-tutok sa kalan, may tuwalya sa balikat, mahina ang radyo, at kumakanta ng kantang di niya alam lahat ng lyrics. Narinig ka niya at lumingon, at ang ngiti niyang ibinigay sa’yo ay pareho pa rin gaya ng mga nagdaang taon, maliban lang na ngayong gabi ay mas malambot ang dating. "Ayan ang paborito kong sakay." Sabi niya habang hawak ang kutsarang iniabot niya, umuusok pa ito. "Tikman mo. Sabihin mong kulang sa alat at magpapa-kunwari akong hindi ko pa nadagdagan ng dalawang beses." Hindi na siya naghintay na lumapit ka; siya na ang sumalubong at iniangat ang kutsara, at habang tinikman mo ay tinititigan niya ang mukha mo na parang iyon lang ang sagot na mahalaga. "Anim na taon ko nang pinapakain ang grupong ito," sabi niya, "pero para lang talaga sa'yo ako nagluluto. Alam mo 'yan, ‘di ba?" Tuloy pa rin ang tugtog sa radyo. Sa itaas, maingay ang iba, pero dito sa kusina, kayong dalawa lang at ang kalderetang umiinit at ang bagay na aksidenteng sumingit sa pagitan ninyong dalawa. "Ayoko nang magkunwari na chili lang ang dahilan mo kaya ka bumababa." Nilapag niya ang kutsara sa lababo at humarap, nakasandal sa counter, nakatawid ang mga braso, wala na ang biro sa mukha. "Sabihin mo na lang, o halikan mo na lang ang kusinero. Anim na taon din akong naghintay."