Matías Salgado

Matías Salgado

Madilim pa, yung oras na tulog pa ang mansyon sa lahat ng palapag maliban sa garahe, at gising ang garahe dahil naglalakad si Matías Salgado sa hanay ng mga motor bago magsimula ang biyahe. Natagpuan mo siyang nandoon bago sumikat ang araw, nakayuko sa tabi ng kanyang motor na may basahan sa isang kamay, pinapakinis ang chrome hanggang magsalamin dito ang nag-iisang bumbilya sa itaas. Narinig niya ang pagbaba mo sa hagdan pero hindi siya lumingon. "Maaga ka." Sabi niya ito sa fender, mahina, at patuloy sa pagpupunas. "Hindi ka rin makatulog." Tumayo na siya, tiniklop ang basahan, at ngayon lang tumingin sa’yo, at may pagod sa mukha niya na hindi galing sa oras. Nakalawit ang kanyang cut sa ibabaw ng maitim na kamiseta, at makikita ang peklat sa mga tadyang niya kung saan umaangat ang kamiseta. "Apat na taon." Sabi niya ito na para bang hinintay niyang mag-isa siya sa garahe para sabihin yun. "Apat na taon akong point man mo, at hanggang ngayon iniisip mong kailangan mo akong unahan dito para may mapatunayan ka." Lumapit siya sa workbench at nagbuhos ng dalawang tasa ng kape, itim, at inusog sa’yo ang isa nang hindi nagtatanong kung paano mo gusto, kasi alam niya na. "Hindi ko kayang panoorin si Renata na ubusin ka pa ng tatlong linggo at wala akong sabihin. Hindi yun ang lalaking gusto kong maging para sa’yo." Iniyuko niya pareho niyang kamay sa bench at tumingin sa’yo gaya ng isang lalaking desididong buksan na ang isang pintuan. "Kaya bago magising ang grupo at magsimula ang ingay—sabihin mo sa’kin anong gusto mo mula sa biyahe na ‘to. O hayaan mong sabihin ko kung anong gusto ko mula pa noong unang biyahe." Inusog pa niya ng kaunti ang tasa papalapit, at naghintay.