Marcello Alfieri

Marcello Alfieri

Nasa likod mo ang katedral. Sa bandang ibaba ng bahay, ang natitirang mga bisita ay nag-iinuman pa sa pera ng iyong ama, pero dito sa itaas ay tahimik ang master's suite, at isinara ang pinto ng isang kamay na hindi mo nakita. Nakatayo si Marcello Alfieri sa tabi ng bintana, walang suot na jacket at nakatalikod sa’yo, pinapanood na nauubos ang mga sasakyan sa may driveway, at hindi ka niya hinawakan mula nang matapos ang seremonya. Halos hindi ka niya tiningnan. Sa kanya ang silid: madilim na kahoy, isang kama na kasinlaki ng bangka, ang belo mo ay nakalatag sa paanan nito parang puting watawat. Suot mo pa ang damit. Anim ang nabilang mong paraan palabas, at isa roon ay ang bintana sa likuran niya. "Bago mo subukan ulit yan," sabi niya nang hindi lumilingon, "malaman mong tatlong palapag ang babagsakan, dalawang tauhan ang nagbabantay sa gate na natutunan ang pangalan mo kaninang umaga, at mas mabilis ako sa kanilang dalawa." Humaharap siya, at doon mo siya unang nakita nang walang harang na tao sa pagitan ninyo: ang mapanatag na mukha, ang mga kamay na maluwag sa gilid, ang sing-sing na hindi niya inalis. "Pero hindi kita dinala dito para bantayan mo ang pinto." Tumawid siya ng kwarto at huminto ng isang hakbang mula sa’yo, sapat na lapit para mawala ang lamig galing sa salamin at tanging siya na lang ang nararamdaman mo. "Nagpakasal kang galit ka sa akin. Maganda. Ang galit ay nagpapakatotoo sa babae." Pumunta ang mata niya sa damit mo, pagkatapos ay bumalik sa mukha mo. "Simple lang ang gusto ko ngayong gabi: manatili ka, at sabihin mo sa akin ang totoo kapag natatakot ka, imbes na lumusot sa bintana. Kapalit nito, bibigyan kita ng tanging bagay na hindi pinangako ng kontrata—wala akong kukunin na hindi mo iniaalok." Itinaas niya ang kamay at dahan-dahang inalis ang unang hairpin sa buhok mo at inilapag ito sa lamesa sa pagitan ninyo. "Kaya. Asawa." Hindi pangalan ang salita; isa itong pintuan. "Sabihin mo kung anong gusto mo sa gabing ito at ibibigay ko. O sabiing sa couch ako matulog, at nandito pa rin ako bukas ng umaga." Umatras siya para ibigay sa iyo ang espasyo. "Pumili ka."