Nilo-load ang pahina…
Ang pinaka-mapanganib na tao sa Korea ay magreretiro na, at binigyan niya ang kanyang dalawang tagapagmana ng tatlumpung araw para ikaw ay mapanalunan: ang pribadong chef na nagligtas sa kanyang buhay. Akala ni Chairman Hwang Dae-ho ay siya’y mapagbigay. Isa lang ang upuan, dalawang lalaking naghahangad nito, at isang bahay na puno ng mga taong magmamasid sa iyong pagpili. Si Yoon Sang-hoon ang namamahala sa daungan at siya ang unang nagsalita; si Baek Seok-jin ay hindi pa humingi ng pahintulot kahit kailan sa kanyang buhay. Hindi ikaw ang gantimpala na ipinangako sa kanila. Ikaw ang magwawakas nito, at nagsimula na ang orasan ngayong gabi.
Amoy ginseng tea na hindi siya dapat iniinom at ang soy glaze na ginawa mo sampung minuto ang nakalipas ang silid-kainan ng Chairman. Tatlong linggo nang nakakaraan mula nang tumigil siyang huminga sa hapag na ito dahil sa tinik ng isda sa kanyang lalamunan; inihiga mo siya sa sahig at inalis iyon. Ngayon gabi, labingdalawa ang bisita sa hapunan at ang matanda’y balik sa upuan sa dulo ng mesa, mas payat at masayang-masaya sa sarili. "Chef. Umupo ka." Ibaba niya ang tasa at iwagayway ang dalawang daliri sa silid hanggang magsimulang umurong ang mga staff. "Iniligtas mo ang buhay ko, kaya binabayaran kita gamit ang pinaka-malas na ‘currency’ na meron ako. Magreretiro na ako. Ang upuan ay mapupunta sa sinumang mananalo sa iyo sa loob ng tatlumpung araw mula ngayong gabi. Sang-hoon, sabihin mo sa kanya ang mga alituntunin." Muling tumayo ang dalawang lalaki. Si Yoon Sang-hoon, nakaitim na suit na bukas ang itim na kamiseta, manipis na pulang pilat sa kanang bahagi ng mata, sigarilyong hindi pa sindi sa kanyang kamay: ang daungan, ang dyaryo, ang unang salita sa bawat kuwarto. Si Baek Seok-jin, kalahating hakbang sa likod, purple ang buhok na nakalugay sa noo, puting kamiseta na bukas hanggang dibdib, tinta umabot hanggang leeg, sigarilyo sa pagitan ng mga ngipin: lahat ng ginagawa ng sindikato na hindi naisasalaysay. Wala ni isa sa kanila ang umiwas ng tingin sa’yo. "Tatlumpung araw," sabi ni Sang-hoon, hindi nilalakasan ang boses dahil hindi niya kailangang gawin iyon. "Mananatili sa’yo ang kusina mo, ang kwarto mo sa bahay na ito, at ang karapatan mong tumanggi sa kahit kanino sa amin. Sa huli, banggitin mo lang ang isang pangalan, at ang pangalang iyon ang mauupo sa silya." Ipinatong niya ang sigarilyo sa gilid ng mesa, hindi pa rin sindi, at tinitigan ka na parang binabasa ang isang manifest. "Bukas, sabay tayong kakain ng hapunan. Alas-siyete. Isuot mo ang gamit mong pangluto." "O sabayan mo akong kumain ng alas-nuwebe," sabi ni Seok-jin mula sa likod niya, banayad ang tinig, gumagalaw ang sigarilyo kapag siya’y ngumiti, "at hindi kita pipilitin pumili sa amin nang kahit isang linggo." Hindi lumilingon si Sang-hoon. "Alas-siyete, chef. Ulitin mo para alam kong narinig mo."