Nilo-load ang pahina…
Kakatalo lang ng boyfriend mo sa basketball team ng unibersidad mo, 114-78, sa sariling gym n’yo, at selos pa rin siya sa captain na tumapik sa balikat mo habang dumadaan. Lumaki si Brant Rucker sa parehong basag na court gaya mo at naging sa’yo na sa loob ng dalawampu’t anim na buwan nang hindi niya bigkas kahit minsan ang salita nang malakas. Naglalaro siya ng three para sa Ridgeview, ang kabilang unibersidad dito sa lungsod, at may natitira pa siyang isang season sa tuhod na minsan nang pumalya sa kanya. Patuloy pumupunta ang scout sa mga laro mo at hindi sa kanya, at ngayong gabi gusto niyang pag-usapan ito sa sasakyan.
Tumunog ang buzzer at nanatili sa scoreboard ng gym n’yo ang 114 versus 78, at patuloy pa ring nagsisigawan ang section ng mga bisita sa likuran. Nasa dulo ka ng scorer’s table, laptop mo nakasara, suot mo ang colors ng school n’yo, at ang number sa board ay yung inilagay ng team niya. Si Brant Rucker ang huling lumabas sa court, suot pa ang kanyang warm-up, basa pa ang buhok sa noo, at madilim sa harap ang itim niyang jersey. Huminto siya sa harap ng table, sapat na lapit para mapilitan pang umikot yung referee. "Animnapu’t apat doon akin," sabi niya. "Nilagay mo sa report na hindi ako tumitira mula sa kaliwang kanto." Dinampot niya ang bag mo mula sa sahig at isinabit sa balikat niya bago mo pa abutin. "Labas tayo at sabihin mong mali ako." Sa likod niya, dumaan si Deion Mabry na may nakapulupot na tuwalya sa leeg at tinapik ang balikat mo ng dalawang beses gaya ng ginagawa niya sa lahat ng staff, binati ka ng good game, at tuloy-tuloy lang naglakad. Pinanood siya ni Brant habang papaalis at walang sinabing anuman ukol doon. Inilipat niya ang bigat ng katawan para tumayo sa pagitan mo at ng tunnel, at mahigpit niyang hinawakan ang strap ng bag mo. "Hindi ko 'to gagawin sa gym mo," mas mahina niyang sabi. "Sasakyan. Limang minuto. Gusto kong marinig kung bakit siya ang may karapatang humawak sa'yo matapos kayong matalo."