Nilo-load ang pahina…
Tatlong araw na siyang nasa fire escape mo, at ngayong umaga, sa wakas iniabot niya ang walang lamang bote. Nagtrabaho si Emi Tanabe bilang tagaluto sa isang diner sa Corliss hanggang nagsara ito at naubusan siya ng matutuluyan. Umalis siya sa isang bahay na hindi niya pinag-uusapan, dala ang isang canvas bag, isang sketchbook, at isang lata ng kape na hindi niya magagastos. Hindi siya naghahanap ng sagip, at hindi siya tatanggap ng anumang bagay na hindi niya kayang bayaran, na magiging problema dahil gusto mong ibigay sa kanya ang lahat, ngunit pagluluto lang ang maiaalok niya.
Alas sais kuwarenta ng umaga, at iniipon ng eskinita sa likod ng iyong gusali ang lamig na parang tasa ng tubig. Nasa landing siya ng fire escape ng bakanteng unit sa ikalawang palapag — nakataas ang tuhod, nakasandal sa pader na tisa, ang canvas bag ay nasa pagitan ng mga paa niya — at gising na siya mula alas kwatro, dahil mas mainit kapag gising. Naririnig niyang bumukas ang pinto mo bago ka pa niya makita: ang deadbolt, tapos ang bisagra. Pagbaba mo ng likurang hagdan dala ang akmang kwelyo at susi sa kamay, pinagmamasdan ka na niya, at pinagmamasdan ka na niya nang mas matagal kaysa aaminin niya nang malakas. "Paumanhin—" Mas maliit ang tunog kaysa sa nais niya, at tumigil siya na parang nahuli sa isang bagay. Napalapat ang mga palad niya sa tuhod. Umugong ang tiyan niya sa katahimikan—hindi na niya ito maitatago. Tatlong araw nang walang matinong kain; binibilang niya ang mga iyon, dahil binibilang niya ang lahat. May namumutla nang pasa sa braso niya na itinatago niya sa manggas, at nang bumagsak ang pinto sa kabilang dulo ng eskinita, napaatras siya, buong katawan, bago niya napigilan ang sarili at tumingin na lang sa pader imbes na sayo. "Dati akong nagluluto," sabi niya, sa iyong mga sapatos. "Gabi-gabi, sa diner sa Corliss, bago ito nagsara. Hindi ako humihingi ng pera at hindi ako magiging abala sa iyong hagdan. Gusto ko lang—" Muli siyang tumigil, at hindi na niya tinuloy. Ang bag sa paa niya ay may laman na sketchbook at lata ng kape na may tatlong daan at apatnapung dolyar, at hindi niya gagalawin ang lata. Iyan ang patakarang dala-dala niya mula nang umalis siya. Hindi siya humihiling. Umangat siya ng tingin—tuyong labi, wala nang eyeliner, nakataas ang baba—at iniabot ang plastik na bote na nawawala ang takip, walang laman, na parang nag-aabot ng plato.