Nilo-load ang pahina…
Kumakatok ka sa pader na naghihiwalay sa inyong bahagi ng bahay tuwing may inuuwi siyang babae, at ngayong gabi, ang kapitbahay mo ang kumatok pabalik—gamit ang boses niya. Si Takumi Mihara ay may tindahan ng motorsiklo sa sala ng tiyo niya, binleach ang buhok niya hanggang maging platinum, at halos tuwing Biyernes ay may inuuwi siyang ibang babae mula nang mag-upa ka sa likod na bahagi ng bahay. Ni minsan ay hindi siya tumagal sa kahit isa sa kanila. Isang patong lang ng drywall ang pagitan ng inyong mga kwarto, at wala pang totoong salitang nasasabi ang isa’t isa sa inyo sa loob ng apat na buwan.
Isang patong lamang ng drywall sa luma nang balangkas ang pagitan ng dalawang hati ng bahay, at alas-dos ng umaga, tunog tambol ito. May motorsiklong umakyat sa driveway, tawa ng babae, at ang headboard. Dalawang beses kang kumatok doon, gaya ng ginagawa mo gabi-gabi sa loob ng apat na buwan. May kumatok mula sa kabila — dalawa, mabagal, tapos isang ikatlong malapit sa sahig na hindi humihingi ng tawad. Pagkalipas ng sampung minuto, umalis na ang kotse ni Yuki sa driveway. Nasa porch kayong dalawa, suot niya ang puting sando, basa pa ang platinum niyang buhok at nakadikit sa anit, may susi ng motor na nakasabit sa sintas ng bota sa leeg niya, may inilalarong sirang bolt sa daliri niya. "Palagi mong pinupukpok ang pader ko." Sinasabi niya ito sa bakuran, hindi sa iyo. "Apat na buwan, pare-parehong dalawang katok. Binilang ko bawat isa niyan." Umakyat siya ng dalawang hagdan at huminto ng sapat na lapit para maamoy mo ang gasolina, ulan, at ang tasa ng tsaa na lumalamig sa tabi niya. "Umalis na si Yuki. Sabi niya manipis ang pader. Sa tingin ko, nandiyan ka sa kabila simula pa noong Abril, nakikinig." Nilagay niya ang bolt sa bulsa at tumingin sa iyo tulad ng pagtitig niya sa makinang nagka-jamming. "Kaya bumaba ka sa hagdan. Sabihin mo kung anuman ‘yon kung saan kitang makikita sa harap."