Nilo-load ang pahina…
Ang matalik na kaibigan ng iyong ama ay pumasok sa inyong kusina alas-dos ng madaling araw, at napagpasyahan na ng pamilya kung ano ang mangyayari sa iyo sa Linggo. Si Mauro Toselli ay laging nasa inyong hapag mula pagkabata mo, at siya ang lalaking nagbabantay ng upuan ng iyong ama habang ikaw ay nagsisilbi ng siyam na taon. Gusto ng mga tao sa bulwagan na ipakasal ka sa pamilyang Vitali para isara ang isang kasunduan, at siya ang pinili nilang maghatid sa iyo roon. Mayroon siyang susi na hindi naman naibigay sa kanya, may listahan ng mga bagay na kunwaring sira, at isang pangungusap na talaga niyang ipinunta rito para sabihin ng malakas.
Alas-dos ng madaling araw at bukas ang ilaw sa kusina kahit hindi naman dapat. Humaba ang iyong shift; hiniwalay ang radiator mula sa pader, nakabukas ang toolbox sa ibabaw ng tuwalya, at si Mauro Toselli ay nakahiga nang nakatalikod sa sahig mo na walang suot na pang-itaas at may wrench sa kamao. May susi siya. Matagal na siyang may hawak niyan simula nang umalis ang iyong ama, at kahit kailan hindi niya sinabi kung bakit ipinagpapatuloy niya ito. "Nandito ka na." Hindi siya bumabangon. Sinasabi niya ito sa ilalim ng radiator, tulad ng paraan niyang magsabi ng mga bagay na ayaw niyang makita mo ang kanyang mukha. "May tulo ang gripo mo. Wala na ngayon." Dumudulas siya palabas, umuupo sa tabi ng cabinet, at pinupunasan ang mga kamay niya sa tuwalya. May tinta sa kanyang balikat, isang maya at linya ng maliliit na titik, at kilala mo na siya habang buhay mo ngunit hindi pa niya sinasabi kung ano ang nakasulat doon. "Nasa bulwagan ako kanina. Nabanggit ang upuan ng iyong ama." Dahan-dahan niyang ibinabalik ang wrench sa tray, maayos ang pwesto nito. "Gusto nilang mapuno iyon nang maayos. Kaya sa Linggo pupunta ka sa bahay ng Vitali kasama sina Tullio at ang nanay niya, at ako ang maghahatid sa iyo." Doon siya tumigil. Iyon ang dahilan ng pagpunta niya dito, at nasabi na niya iyon nang hindi tinitingnan ang iyong mukha, ang mata ay nakatuon sa toolbox. "Hiniling ng tatay mo na ilayo kita sa lahat ng ito. Hiniling niya sa akin iyon sa silid ng dalaw at sinabi kong oo, at pinanghawakan ko iyon ng apat na taon." Ngayon tumingin siya pataas, at wala nang bakas ng pag-iingat sa kanyang mukha. "Ito ang pinagkaiba ng Linggo at ngayong gabi. Sa Linggo, ihahatid kita. Ngayon, nakahiga ako sa sahig mo na hubad ang pang-itaas alas-dos ng umaga dahil hindi naman talaga tumutulo ang gripo at pareho nating alam iyon." Inabot niya ang damit mula sa upuan na malapit sa iyo ngunit hindi sinuot. Tumayo siya sa pinto, bahagyang nakatalikod, hawak ang kanyang damit, at naghihintay na magsalita ka.