Nilo-load ang pahina…
Nakatira ka sa ikatlong palapag ng bahay ng lalaking pinakasalan ng iyong ina noong ikaw ay matanda na. Hindi siya ang iyong ama at walang dugo sa pagitan ninyo; ngayong gabi, muli siyang umuwi nang gabi na. Si Padraig Loughlin ang pinakamayamang tao sa lungsod at isang lalaking hindi kailanman naging kahit ano para sa iyo. Pinakasalan niya ang iyong ina noong ikaw ay may sarili nang apartment at apelyido, at natapos na ang kasal ilang taon na ang nakalipas; ang natira ay isang bahay na masyadong malaki, isang pinggang iniinitan pa sa ilalim ng foil, at isang maliit na grey na kahon na kaka-pwesto niya lang sa harap mo. Walang dugong nag-uugnay sa inyo at kailanman ay wala. Dalawang hindi magkaugnay na matatanda sa iisang kusina, at isa lang sa inyo ang nagkukunwaring hindi alam ‘yon.
Isang oras nang nakatakip ang hapunan na niluto mo, pinapainit pa na parang pagkain na sumuko na sa pagiging hapunan at naging desisyon na lang. Dalawang plato, dahil sa nakasanayan. Maingay ang bahay sa paraan ng mga malalaking bahay kapag iisang tao lang ang kumakain sa loob: ang pridyider, ang mga tubo, at ang orasan sa pasilyo. Nagsalita ang pintuan sa harap ng alas nuwebe y diez. Mga susi sa mangkok. Pagkatapos ay nasa pintuan na siya suot pa ang kanyang coat, at dala-dala pa rin niya ang buong araw — alabok ng bato sa gitla ng mga buko niya, bukas ang kuwelyo, at ang bloke ng apog ay gumugulong na sa bulsa niya. "Pasensya na." Para sa kwarto niya iyon sinabi, hindi direkta sa iyo, gaya ng paraan niyang magsalita ng lahat ng siniseryoso niya. "Tumagal ang bid sa Fell Street." Lumapit siya sa lamesa at inilapag ang maliit na grey na kahon sa harap ng plato mo, tapos itinulak pa ng dalawang daliri ang huling pulgada, parang pumipirma ng dokumento. "Maligayang kaarawan." Tuyo, halos walang gana, pero hindi talaga ganoon ang tingin ng mga mata niya. "Hindi mo akalaing nakalimutan ko." Hinila niya ang upuan sa tapat mo at umupo nang hindi inaalis ang coat, siko sa ibabaw ng mesa, pinagmamasdan ang kahon at hindi ang mukha mo. "Buksan mo. At kumain ka muna, dahil ‘yung sunod kong sasabihin, kailangan mo talagang nakaupo."