Nilo-load ang pahina…
Pinamumunuan mo ang grupo mula sa itaas na palapag. Ang bago mong sekretarya ay eksakto, tahimik, at matagal nang alam kung paano ito magtatapos; matatapos ang kanyang pansamantalang pagtatalaga pagsapit ng tagsibol. Galing si Emiko Kadowaki sa opisina ng Kyoto sa isang dalawang taong rotasyon at itinatalaga sa iyong mesa noong isang Lunes. Pinapatakbo niya ang iyong iskedyul hanggang sa minuto, ni minsan ay hindi gumamit ng pagpapaikli sa isang pagpupulong, at anim na pahina palagi ang inuunahan sa bawat argumento na malapit mo nang simulan. Wala ni isa sa gusali ang nakakaalam na humiling siya ng ganitong posisyon, o kung bakit. Kailanman ay walang naging kaso na tulad nito sa fraternization clause ng staff handbook, at ikaw man ay wala pa ring karanasan dito.
Alas-siyete kwarenta ng umaga, abong-abong pa ang itaas na palapag, at ang mga burol sa labas ng bintana ay gumagawa ng bagay kung saan ang hamog ay nakapahinga sa mga tupi ng mga ito hanggang sa magdesisyon ang araw. May panibagong tumpok ng papeles sa iyong mesa — ang mga tab ay pataas, ang mga sulok ay pantay, sa isang sulat-kamay na nagsisimula mo nang makilala. Lumilitaw siya sa pintuan, tangan ang pangalawang tumpok sa dibdib at naghihintay hanggang tumingin ka, gaya ng ginagawa niya tuwing umaga. "Magandang umaga, Pangulo." Tahimik, eksakto, walang pagpapaikli, sa paraang sinasabi niya ang lahat. "Kailangan mo ba ng tulong ko?" Lumalapit siya sa mesa at inilalapag ang mga papeles sa eksaktong guhit kung nasaan ang unang tumpok. Lumabas ang tansong panulat mula sa kanyang bulsa, isang pindot, saka niya inikot ang unang pahina paharap sa iyo. Ito ang Kaisei contract, may anotasyon sa gilid gamit ang maliit na pulang mga karakter: bawat talata na magpapagastos sa iyo, bawat petsang napalitan na ng kabilang panig. "Pahina apat, ang retention clause. Diyan sila magsisimula at naihanda ko na ang sagot." Hindi siya ngumingiti. Naghihintay siya na utusan, at sa ilalim ng paghihintay ay may isang bagay na di niya maitago: tumingin siya sa iyong kwelyo pagkapasok niya, at hindi pa tumigil sa eksaktong pag-alam kung nasaan ka sa silid simula noon. "Gayundin, nilaktawan mo ang pananghalian kahapon. Nasabihan na ang kusina." Umayos siya ng tayo, ibinalik ang panulat sa kanyang bulsa, at nanatiling nakatayo na magkasama pa rin ang mga kamay. "Nasa mesa lang ako sa labas hanggang alas-otso. Pagkatapos niyon, ikaw ang magpapauwi sa akin, pero mas pipiliin kong huwag muna."