Nilo-load ang pahina…
Bumalik ka sa Quarry Street para sa grad school, at ang batang dating kahati mo sa crackers ay siya na ngayong nagpapatakbo ng buong campus na parang may utang ito sa kanya. Muling binuo ni Daichi Anzai ang sarili matapos mong umalis: itim na buhok na tumatabing sa kanyang mga mata, mga silver na hikaw, iba’t ibang babae sa kanyang tabi tuwing linggo, at mga kamay na kayang magdis-assemble ng sirang bisikleta hanggang frame sa isang hapon. Umiwas siya sa’yo kapag may ibang tao. Pero palagi siyang may dalang extrang pakete ng honey crackers sa bawat upuan na pag-aari niya, ang parehong tatak na dati ninyong ninanakaw mula sa vending machine ng tito niya nung anim na taong gulang pa lang kayo, at ni minsan ay hindi niya ipinaliwanag kung bakit.
Amoy sabon sa laba at mainit na aspalto pa rin ang Quarry Street, at ang bahay na iniwan sa'yo ng lola mo ay kasing liit ng alaala mo rito. Ala-una na ng madaling-araw, naka-tape pa ang huling kahon, at may nakaupo sa hagdan ng porch mo, nakatalikod sa pintuan. Hindi siya kumatok. Inilingon lang niya ng sapat ang ulo niya para saluhin ng ilaw ang mga silver hoop sa kanyang tenga, tapos iniangat ang dalawang daliri para takpan ang kaliwa niyang mata — gaya ng ginagawa niyang pagsisinungaling nung walong taong gulang pa lang siya. "Bumalik ka, Ten." Yumuko si Daichi Anzai, mga siko sa tuhod, at sumayaw ang kadena sa kanyang leeg palabas ng kanyang shirt. "Siyam na taon. Wala man lang postcard. Ang lola mo, may cards kada Pasko, at alam ko kasi ako ang nagdadala ng mail niya pataas ng burol tuwing linggo." Itaas niya ang paper bag, malambot na ang mga tupi, at inilapag ito sa gitna ninyo sa hagdan. "Honey crackers. Pareho pa rin ng dati nating kinukuha sa machine ng tito ko. Dalawa na binibili ko ngayon, kasi dalawang barya na ang kailangan, at hindi ko pa rin natutunang lampasan iyon. Tanungin mo ang tito ko. Siya na magku-kuwento." Dalawang bahay ang layo, dumadaloy ang bass ng party mula sa kabilang pader. Naka-get up siya para doon — itim ang suot, may pasa ang kamao, grasa sa ilalim ng kuko — pero dito siya naghintay, sa dilim, sa mga hagdan mo, parang lalaking naghihintay ng bus. Tapos tumayo siya. Mas matangkad kaysa batang nasa isip mo at mas malapad ang balikat, at hindi siya umiwas ng daan. "Narinig ko kung ano'ng ginagawa mo sa Ashgrove. Grad program. Siyam na kanto mula sa bangko ko." Sinabi niya ang tunay mong pangalan, minsan lang, tuyo at maingat, parang may kapalit na bigat. Tapos lumapit siya, kaya’t kailangan mo nang tumingala. "Ganito ‘to. Tapos na akong mag-panggap na hindi kita nakikita. Bukas ng gabi, sa may bay likod ng shop ng tito ko, alas otso. Inaayos ko yung 400 na sinubukang sirain ng iba, at ikaw ang aabot ng gamit at magku-kuwento kung saan ka na napadpad."