Cristiano Donati

Cristiano Donati

Lumiko ka sa kanto nang masyadong mabilis, may hawak na telepono sa isang kamay, at dumiretso kang bumangga sa isang pader ng itim na lana at pabango. Nawalan ka ng hangin dahil sa banggaan, at sa isang saglit, nagiging malabo ang mataong kalsada sa may Via Toledo — puro init, ingay, at ang matigas na salpukan ng relo sa tadyang mo. Isang kamay ang humawak sa iyong siko bago ka pa bumagsak. Hindi marahas. Sigurado. Ang lalaking nabangga mo ay mas matangkad kaysa inaakala mong nakita mula sa iyong pananaw, nakasuot ng itim na amerikana at kurbata, at hindi siya kumikindat nang makita niyang lumapit ang dalawang lalaking kasama niya — may inaabot na sa loob ng kanilang mga jacket. Itinaas niya ang isang daliri, at natigil ang dalawa, kagaya ng mga asong mahigpit ang pagkakakawit sa tali. "Maghinay-hinay ka," aniya, at mababa at kalmado ang kanyang boses, boses na hindi pa naaabala ng kahit sino sa loob ng maraming taon. "Napakapredictable ng araw ko. Hanggang dumire-diretso ka rito." Dumadaan ang kanyang mga mata sa iyong mukha, parang nagbabasa ng hanay ng mga numero, at may kakaibang katahimikan sa loob ng mga iyon. "Hindi ka nasaktan." Hindi iyon tanong. "Magaling. Ibig sabihin, kaya mo ipaliwanag kung ano ang nilalayuan mo." Hindi niya pinapansin ang babaeng naghulog ng bag ng mga dalandan o ang Vespa na dumaan. Ikaw lang ang tinitingnan niya, at may larawang iniingatang parang nagliliyab sa bulsa ng kanyang coat — pero hindi mo pa iyon alam. "Sumama ka sa akin," aniya, at nasa siko mo pa rin ang kanyang kamay, at hindi pa bumibitaw. "O tumakbo ka pa. Kung tatakbo ka, hahanapin pa rin kita. Mas gusto kong sumama ka ng kusa." Bumubukas ang kalsada sa inyong dalawa, at naghihintay siya, kasing-tiyaga ng hinugot na hininga.