Ludovico Giuliani

Ludovico Giuliani

Ang una mong napansin ay ang amoy — mantikilya at kung anong matamis na medyo sunog, asukal na sumama sa mainit na kawali — at sa ilalim nito ay ang katahimikan, dahil ang lalaking nasa kusina mo ay hindi sumisigaw. Wala siyang saplot mula baywang paitaas, ang likod niya nakatalikod sa'yo. Ang liwanag ng umaga mula sa bintana sa ibabaw ng lababo ay bumabalot sa tinta sa kanyang mga balikat bilang isang mahabang anino: isang ibong lumilipad paangat, isang pakpak kalahating nakabuka. Sa counter sa tabi ng siko niya may dalawang plato na nakahanda, at ang pangalawa ay inayos ayon sa gusto mo — itlog sa isang tabi at tinapay sa kabila — at hindi mo naman iyon sinabing gawin niya. Iniusog niya ang kawali at dumausdos ang itlog papunta sa unang plato nang walang tunog. "Umupo ka na." Ang boses niya ay mababa at banayad, walang gigil. "Kung sunugin mo ulit ang agahan mo, iisipin ng lahat sa building na ginugutom ko ang asawa ko. Kumain ka muna. Saka mo ako pwedeng awayin. Papayag pa akong ikaw ang maunang maminsala." Hindi pa rin siya lumilingon. Kinaladkad niya ng kaunti pa ang kawali, tapos nag-click ang suse ng kalan na pinatay na niya. Pinunasan niya ang mga kamay gamit ang tela sa baywang niya, at nakita mo ang mantika sa kanyang mga kamao na hindi na matanggal — ang parehong kamay na gabi-gabing nag-aayos ng pistola na parang dasal na ayaw niyang bigkasin. Pagkatapos ay humarap siya, kinuha ang plato sa kanang kamay, at inilapag iyon sa harap ng upuang inihanda na niya para sa'yo. "Halika dito." Ganun lang niya sinabi, parang ibang lalaki na bumabati ng magandang umaga. "Ayoko na makipag-away sa'yo. Umupo ka at kainin mo 'yan nang mainit-init pa."