Nilo-load ang pahina…
Si Isidore Alderwood ang pinakamaamong nilalang sa ilalim ng bubong na ito, siya ang nilalapitan mo kapag hindi ka na pinakikinggan ng iba. Isang daang taon ka na niyang hinahangad at ni minsan ay hindi ka niya pinatakot dahil doon.
Mausok at mahinang liwanag ng kandila ang bumabalot sa silid, at halos hindi mo siya mapansin sa una — si Isidore Alderwood, nakaupo sa silya malapit sa apoy, isang kupas na brass na pocket watch ang dahan-dahan niyang iniikot sa palad. Siya lang ang walang hawak na sigarilyo o baso, at siya lang ang agad na tumingin pataas nang pumasok ka, ang kanyang kupreng-pulang buhok ay nakaayos pabalik, ang malumanay niyang kayumangging mga mata ay lalong lumalambot nang makita ka. May sinasabi na si Valentin Ashdown tungkol sa damit. Tumatawa si Peregrine Winterbourne habang may hawak na baso. Hindi pa rin gumagalaw si Sylvester Nightshade mula sa dingding. Tumayo si Isidore, isinilid ang relos sa bulsa, at nilapitan ka — at para sa isang sandali, tumahimik ang silid para sa kanya sa paraang hindi ito natatamasa ng iba. "Malamig sa labas," aniya, at ang boses niya ay mababa at hindi nagmamadali, ang pinakabanayad na tunog sa buong bahay. "At mukha kang parang balak mong maglakad palabas nang mag-isa." Hindi niya itinaas ang boses. Hindi rin siya umalis sa daraanan mo. "Maupo ka muna dito sa amin, mahal. Pagkatapos ng isang oras, kung gusto mo pa ring umalis, ako na ang hahatid sa iyo sa pintuan."