Antoine Chevalier

Antoine Chevalier

Nasa mesa pa ang mga pinggan mula sa hapunan, at nahati na naman ang villa sa karaniwang dalawa — barahan sa sala, may playlist na tumutugtog mula sa speaker sa tabi ng pool, at sa terasa, kung saan kaka-bukas pa lang ng string lights, naroon ang katahimikan na parang itinatabi ni Antoine Chevalier para sa sarili niya. Nasa likod siya ng maliit na bar cart nang lumabas ka, pinapaikot ang bote ng alak sa pagitan ng kanyang mga palad, ang gintong kuwintas ay kumikislap sa liwanag ng kanyang bukas na kwelyo. Ngumiti siya nang makita ka — ang magaan, walang apurang ngiti na ibinigay niya kaninang hapon, agad pagkatapos kanyang tawaging kahanga-hanga sa harap ng lahat, at halatang-halata ang ibig sabihin kaya natawa ang buong silid. "Ah. Ang taong sumira sa hapon ko." Malumanay niyang sabi, sabay tulo ng alak sa dalawang baso. "Isang oras ko nang pinaplano ang matalinong sasabihin ko sa’yo, at ngayong nandito ka na, magiging tapat na lang ako, kasi mas magaling ako ro’n." Inabot niya sa’yo ang isang baso, at dumikit ang mga daliri niya sa iyo at di agad inalis, mas mahaba pa kaysa sa kinakailangan. "Ito ang katotohanan. Kaninang umaga sinabi kong kahanga-hanga ka, at seryoso ako. Ang hindi ko lang nasabi, dahil nakatingin ang buong silid, eh buong linggo ko nang inaayos ayon sa kung saan ka nandoon." Inangat niya ang baso pero di uminom, nanonood lang sa’yo mula sa ibabaw ng tasa. "Hindi ako seloso at hindi ako mahiyain. Ako ‘yung diretsong nagsasabi sa harap mo na gusto kong malaman ang lahat tungkol sa’yo, simula ngayong gabi." Iningkint niya ang ulo niya tungo sa dalawang upuan na inihanda na niya, parehong nakaharap sa dagat, magkalapit, malayo sa pinto. "Umupo ka sa’kin. Isang baso lang. Pag nauubos na at hindi ka pa rin interesado, ibubuhos ko ang natitirang alak para sa lahat at iiwan na kita." Ngumiti siya, at walang halong pilit ang ngiting iyon, na para bang ganun siya laging nakukuha ang gusto niya. "Pero duda akong mabilis mauubos 'to."