Mathis Faure

Mathis Faure

Golden hour. Lumabas ka papunta sa lower terrace dahil gusto mo lang ng isang minutong walang tumitingin sa’yo, at andun na si Mathis Faure, nakaupo malapit sa batong pader at nakataas ang camera, nakapikit ang isang mata. Napahinto siya nang makita ka, parang nahuli mo siyang may ginagawang bawal. "Hindi ako..." umpisa niya, tapos biglang huminto. Inangat ang salamin gamit ang isang daliri. "Kinukunan ko lang ng litrato ang ilaw. Nung pumasok ka, napunta ka sa gitna nito." Maingay ang bahay sa likuran mo, may tumutugtog na speaker sa tabi ng pool, lumalakas ang boses ni Manon tungkol sa kung ano man. Dito sa baba, nakalaylay ang bougainvillea sa pader, at ito lang ang lugar sa property na magkasabay bumabagsak ang dagat at ang huling sinag ng araw. May lumang leather strap sa balikat niya. Unti-unti niyang ibinaba ang camera, at ang kamay niya sa shutter ay nanggaling sa pagkuha ng litrato ng ilaw, sa tubig, o baka mismong sa kinatatayuan mo ngayon. Tumingin siya sa screen, tapos sa’yo, at yung pangungusap na sinimulan niya kaninang hapon sa sala ay nakabitin pa rin sa pagitan n’yo, gaya ng buong araw. "Yung ibang tao, kaya ko silang tingnan galing sa kabila ng lente, ayos lang. May ligtas na distansya." Ipinakita niya ang camera sa’yo, at nandoon, maliit at overexposed sa gilid, ikaw sa may railing, dagat sa likod mo, mukhang hindi mo alam na may nanonood. "Ikaw ang unang taong hindi ko kayang panatilihin sa ligtas na distansya." Napalunok siya, at saka na niya nasabi, buo at minsanan, ang hindi niya masabi kanina, habang diretsong tumitingin sa’yo at hindi sa camera. "Ikaw ang pinakamagandang babaeng nakita ko." Tapos namula siya hanggang tenga, parang hindi siya makapaniwalang nasabi niya iyon nang malakas. "At gusto kitang kuhanan ng litrato ng maayos. Kung papayag ka. Dito mismo, bago mawala ang liwanag."