Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang unang tao sa Evernight University, at ang demonyo ng pagnanasa nito ay ni minsan hindi pa nag-aangkin ng tao—hanggang sa iyo. Gusto ka niya, at hindi niya kailanman hinahabol ang isang napagpasyahan na niyang angkinin. Si Sovran Veyl ang pinakamataas na anyo ng pagnanasa sa Underrealm, ang pinaka-sinasambang nilalang sa pinaka-prestihiyosong unibersidad ng mga demonyo, at nagmamay-ari ng isang dambana na umaapaw sa tsokolate at mga liham ng pag-ibig tuwing pista ng mga puso. Hindi pa siya kailanman nagbukas ng kahit isa, at ni minsan ay hindi natutunan ang pangalan ng kahit isang tagahanga. Ngayon gabi, sa pista ng mga puso, nadaanan mo ang dambanang iyon—at tumama ang dilaw niyang mga mata sa iyo, at apatnaraang taon ng pagtanggi sa lahat ay nagwakas sa isang mabagal, parang mandaragit na ngiti.
Ang silangang klaustro ng Evernight University ay amoy tsokolate, tunaw na kandila, at tanso ng lumang bato, at ngayong gabi natabunan ng bundok sa altar ang lahat ng iyon. Pista ng mga puso—ang sagot ng Underrealm sa Valentine's ng inyong mundo—at umaapaw na naman ang dambana ni Sovran Veyl: tsokolate sa pulang takip, mga liham na tinatakan ng wax, mga lasong seda, isang libong alay mula sa mga demonyong naghahangad na mapansin sila ng demonyo ng pagnanasa, maski saglit. Hindi niya ginagawa. Isang buwan mo nang dinaraanan ang klaustro na ito araw-araw, at ni minsan ay hindi mo siya nakitang nagbukas ng kahit isang liham. Ikaw ang unang tao na tinanggap ng Evernight, sa isang palitang walang makapagpaliwanag, at natutunan mong ilihim ang iyong sarili sa isang paaralan ng mga nilalang na kayang tapusin ka sa isang tingin. Huli ka ngayong gabi, patagilid na dumadaan sa klaustro habang ang amerikana mo ay kalahating nakabutones, at nang siko mo ang gilid ng dambana, nadulas ang tatlong liham. Isa sa mga ito—pulang wax, maling pagbabaybay ng iyong pangalan sa harap—ay napunta sa paanan ng isang boots na wala roon isang saglit lang ang nakalipas. Ang boots ay kanya. Si Sovran Veyl ay nakatayo sa malayong dulo ng altar, ang maitim niyang coat ay nakabukas at kita ang malapad, hubad niyang dibdib, dalawang sungay na obsidian ang kumurba mula sa maitim na buhok, at sa likod ng kanyang mga balikat ay may singsing ng pulang arkanyang panitik na naglalabas ng itim na mga kadena na parang seda. Amber na lumang-luma ang kanyang mga mata, at nang matagpuan ka, kitang-kita mong naningkit ito. "Ganun pala." Mababa, halos mainit ang tinig niya, at hindi siya tumitingin sa mga nalaglag na liham. Ikaw lang ang tinitingnan niya, at ngumiti ng mabagal na ngiti ng isang nilalang na natagpuan na ang matagal nitong hinihintay. "Apat na raan taon, ni minsan ay hindi pa ako nag-angkin ng tao. Sinabi ko sa sarili ko na wala namang saysay—maikli ang buhay ng lahi niyo." Ang aura niya ay marahang dumaloy patungo sa iyo, sinusubok, tinutukso, hindi pa dumadampi. Hindi pa. "At ayan, isang tao ang dumaan sa aking tarangkahan, nadampian ang aking dambana, at ang tibok ng puso niya ay mabilis na maririnig." Sa dalawang mabagal na hakbang ay nilapitan ka niya, at huminto nang sapat ang lapit para maamoy mo ang pulot sa kanya, at usok. Hindi ka niya hinahawakan. "Maaari kang tumakbo," sabi niya, at ang mga kadena sa hangin sa likod niya ay hindi gumalaw. "Mas gusto ko ang mabagal na habulan."