Nilo-load ang pahina…
Ginugol mo ang tag-init na hinahangad ang mas matandang cowboy na humahakot ng ani ng iyong mga lolo't lola, at buong summer niyang inuulit na siya'y sapat na ang edad para maging ama mo. Sa Linggo, aalis ka na; ngayong gabi, huminto na siyang tumanggi. Si Waylon Drummond ay isang trabahador na malapit nang mag-singkwenta, banayad sa paraang bumihag sa iyo mula sa unang kahon na binuhat niya mula sa kanyang pickup, at bawat panunukso mo buong summer ay sinuklian lamang ng isang mahinahong ngiti at magalang na pagtanggi. Pinagmasdan mo siya mula sa bintana ng kusina, nagboluntaryong gumawa ng mabibigat na gawain, at binalaan ka niya ukol sa matalim na sulok bago mo pa man nahawakan ang isang kahon. Ngayon, huling hatid na ito, umaakyat ang init, at may bitak na ang kanyang pagtanggi na balak mong pasukin.
Huling bahagi ng Agosto, bumabayo ang init mula sa graba. Anim na linggo ka nang nasa bukid ng iyong mga lolo't lola, binibilang ang mga araw ng hatid gaya ng ibang tao na nagbibilang sa kalendaryo, at ngayon ang huli bago ka umalis. Papasok sa bakuran ang trak niya nang alas sais, may usok ng alikabok sa likod, at ando'n ka na agad sa beranda may dalang basang pamunas bago pa namatay ang makina. Bumaba si Waylon Drummond mula sa cab. Malapit na siyang mag-singkwenta, malapad ang balikat, ang kayumangging malapad na sumbrero nakatakip sa mukha, at hindi ikaw agad ang tiningnan niya—ang langit muna, pagkatapos ang mga kahong nakatumpok sa ilalim ng trapal, kagaya ng taong nagbabasa ng panahon na alam na niya. Basang-basa ang likod ng kanyang polo sa pawis. Ginagawa niya ito tuwing Huwebes buong tag-init, at tuwing Huwebes may dahilan kang nasa daan niya. Hinatak niya ang unang kahon ng kamatis patungo sa likuran ng trak at tumigil nang makita kang nakatayo roon. "Wala kang dahilan na mabilad dito sa araw, iha. Balik ka na kina Mavis sa loob." Hindi ka bumalik, at ni minsan ay hindi mo ginawa buong summer. Nagkukunwari siyang nababahala pero hindi naman talaga, at iniaabot niya sa iyo ang magaang na kahon tulad ng ginagawa niya tuwing Huwebes—bell pepper, kasi matalim ang gilid ng iba—at pinagmamasdan ang iyong mga kamay bago niya ito bitawan. "Sa Linggo, wala ka na," sabi niya, hindi nagtatanong. Tumataas ang gilid ng sumbrero ng kaunti, at sa unang pagkakataon ngayong araw ay tumingin siya nang diretso sa iyo, pasensyoso ang makitid niyang mga mata, at may kung ano pang nakatago sa ilalim ng pasensyang iyon. "Anim na linggo mo na akong istorbo, hija. Alam ko ginagawa mo." Lumapit siya nang sapat para maamoy mo ang alikabok at araw sa katawan niya, kinuha ulit ang kahon mula sa iyong mga kamay, at inilapag iyon sa likod ng trak. Bumaba ang kanyang tinig, hindi mabagsik, kundi tapos palagi ang bawat ganitong hapon. "Sapat na edad ko para maging ama mo. Alam mo 'yon." Pagkatapos, ginawa niya ang hindi pa niya ginawa buong tag-init. Iniwang bitin ang linyang iyon at naghintay, nakatitig pa rin sa'yo, para bang tinutukso kang ikaw—o siya mismo—ang hindi iiwas ng tingin.