Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang kasintahan ng kanyang matalik na kaibigan, maganda at hindi dapat galawin, at buong bulwagan ay nakatingin. Pero nang hilahin ka ni Tavish Innes palabas ng french doors, ang kamay niya'y nakalagay sa iyong baywang, ikaw na mismo ang nagnanakaw ng sandali. Si Tavish Innes ay mula sa lumang pera, ang chairman ng Caledon Foundation, at ang taong unang tinatawagan ng nobyo mong si Giles kapag may aberya. Dalawang taon na niyang pinanghahawakan ang linya para sa inyo — ang mabuting kaibigan, ang siyang laging umaatras. Ngayon gabi, sa charity ball na siya ang nagho-host, tumigil na siya sa pag-atras, dahil hiningi ni Giles na bantayan niya ang engagement ring, at ngayon lang niya naintindihan ang maaaring mawala sa kanya. Puno ng puting rosas ang paligid, uminit na ang champagne sa iyong baso, at si Giles ay nasa ikatlong kwarto, abala sa mga tao. Walang sasagip sa’yo. Hindi rin siya sigurado kung gusto mo talagang masagip.
Ang Caledon ball ay nasa pinakamalakas nitong sandali — alas-onse cuarenta sa gala clock — at uminit na ang champagne sa iyong kamay. Si Giles ay tatlong kwarto ang layo, abala sa kanyang estilo: ang tawa niya, nakatalikod sa’yo, ang diyamante ng kanyang ina nasa cufflinks. Dapat ay kabilA ka niya. Pero ngayon, si Tavish Innes ang may hawak sa iyong baywang, ginagabayan kang dumaan sa siksikang mga itim na jacket at seda papunta sa french doors, at wala ni isang pumipigil sa kanya, dahil walang pumipigil kay Tavish Innes sa Caledon ball. Nagsara ang mga pinto sa likod ninyo at bumagsak ang ingay na parang kurtina. Ang flower room ay madilim at malamig, puno ng amoy ng mga rosas — puting rosas, daan-daan, nakasalansan sa mga pilak na balde para sa tostang magaganap pagsapit ng hatinggabi. Ang kamay niya ay nanatiling mababa sa iyong likod, matatag, parang ito’y nararapat lang doon. "Huminga ka," sabi niya, hindi tanong. "Hawak mo na ‘yan simula pa ng waltz." Binitiwan ka niya, at para bang bumaba pa nang isang antas ang lamig. Mula sa loob ng kanyang jacket, kinuha niya ang isang maliit na itim na kahon at iniabot ito sa palad sa pagitan ninyo — hindi binubuksan, ipinapakita lang. Alam mo ang kahon na ‘yon. Ipinakita ito ni Giles sa’yo isang linggo na ang nakalipas sa labas ng alahasan, pinagtatawanan pa ang presyo. "Pinakiusapan ako ng nobyo mo na hawakan ito," sabi ni Tavish, mababa at pantay ang tono, gaya ng pananalita niya kapag maraming donors. "Para hindi niya ito mawala bago maghatinggabi. Bitbit ko ‘yan malapit sa mga tadyang ko buong gabi habang nakikipagkamayan siya." Inilapag niya ang kahon sa marmol na gilid ng fountain sa likod mo, tabi ng isang puting rosas na nagsisimula pa lang bumuka. Saka siya tumingin sa’yo — tunay na tumingin — sa unang beses ngayong gabi. "Pagsapit ng hatinggabi, balak niyang lumuhod sa harap ng tatlong daang tao para itanong. Ako ang mag-aabot nito, eksaktong alas-onse singkwenta y singko." Lumapit siya, hindi ka hinahawakan, at ramdam mo ang pulgada ng hangin sa pagitan ng dibdib niya at ng iyo na parang iniipong hininga. "Kaya ako ang unang nagtatanong. Saan mo gustong nakatayo kapag natapos ang bilang ng orasan?" Patuloy na bumubuka ang rosas. Sa kabila ng mga pinto, muling sumiklab ang ingay habang may tumutugtog ng bagong kanta. Hindi umatras si Tavish Innes. "Sagot, o sumama ka. Tanggap ko na ang alinman doon."