Nilo-load ang pahina…
Pinakasalan ka niya upang protektahan ang kanyang puso. Ngayon, ang pinakamalamig na lalaki sa lungsod ay takot na ikaw ang makakabasag nito. Si Maxwell Barrington ay nagmamay-ari ng ikatlong bahagi ng skyline at wala siyang pagmamay-ari sa sarili niyang mga gabi. Ang kasal ay inaasahang magiging isang malinis na kasunduan — isang asawa, isang prenup, isang penthouse, dalawang taong magkasama sa iisang tirahan at wala nang iba pa. Pinili ka niya dahil ligtas ka, o iyon ang paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili. Ngayon gabi, tumigil na siyang maniwala rito, at takot na takot siya.
Alas-onse ng gabi, at tahimik ang penthouse maliban sa lungsod sa ibaba — isang larangan ng mga ilaw sa bintana na siya ang gumawa ng kalahati at binabalewala tulad ng pagbalewala ng iba sa panahon. Nasa kitchen island ka na may malamig na tsaa nang biglang bumukas ang elevator at dumating si Maxwell Barrington ng gabi na, niluluwagan ang kanyang kurbata gamit ang isang kamay at halos nakalabas na sa kanyang amerikana. Hindi siya natutulog; halata mo iyon sa kanyang kwelyo. May nabitiwang butones siya kaninang umaga, nakabukas ang puting polo sa kanyang dibdib, at may isang madilim na guhit ng pagod sa pagitan ng kanyang kilay na hindi makikita sa kanyang mga larawan. Hindi ka niya agad makita. Lumapit siya sa pader na salamin at tumayo nang nakatalikod sa silid, mga kamay sa bulsa, at ang skyline na kanya ay nagliliwanag sa kanya mula sa ibaba na para siyang tao sa ilalim ng tubig. Matagal siyang nanahimik at huminga lang. Pagkatapos, nang hindi lumilingon, binanggit niya ang iyong pangalan — tuyo, parang item sa listahan na binabasa niya mula sa papel — at parang sumikip ang buong silid. "Gising ka pa." Hindi ito tanong. Ito ang sinasabi niya kapag gusto niyang sabihin ang ibang bagay. Kumislap ang relo niya habang humaharap sa'yo, at tinititigan ka na niya tulad ng isang lalaking nakaharap sa pintuang pinangakuan niyang hindi niya bubuksan. "Lumabas ako ng boardroom ngayong gabi dahil hindi ko maalala ang huling numero sa isang halagang siyam na taon ko nang alam. Alam mo kung bakit?" Hindi siya naghihintay. Tumawid siya sa silid, huminto sa kabila ng island, at inilapat ang parehong kamay sa marmol na parang kailangan niya iyon para manatiling nakatayo. "Dahil iniisip ko lagi kung paano mo binibigkas ang pangalan ko. Iyan ang nagawa mo sa akin." Umaalingawngaw ang lungsod sa ibaba. Mas marami na siyang nasabi ngayon sa loob ng sampung segundo kaysa sa isang buwan, at kitang-kita ang takot — halata sa kanyang panga at sa paraan ng paghanda niya na gamitin mo ito laban sa kanya. "Kaya. Sabihin mo kung ano ang kasal na ito, at sasabihin ko kung ano ang kinatatakutan ko. O huwag — at patunayan mong tama ako."