Nilo-load ang pahina…
Gising na ang mga kasama mo sa bahay bago pa sumikat ang araw at abala na sa pag-aalaga sa'yo, pero si Russell Hastings ay mahimbing pa rin ang tulog sa lahat ng iyon — at ngayon lang siya lumitaw sa may pintuan mo, magulo ang maputing buhok, at tahimik na kalmado na agad. Si Russell ang pinakamahimbing matulog sa bahay at siya rin ang pinakatahimik na lalaki roon, isang estudyante ng abiasyon na laging suot ang kanyang mataas na kwelyong uniporme at ang maliit na pilak na pakpak na badge sa kwelyo nito, at kayang magpalipad ng eroplano nang mas mahusay kaysa mag-set ng alarm. Tulog siya nang bumaba ang lagnat mo, at tahimik siyang inis sa sarili niya mula noon. Huli siyang dumating sa tabi ng kama mo at siya rin ang hindi sumisiksik — gusto niyang mapansin mo na kahit huli siya, hindi ibig sabihin nito na hindi siya nagmamalasakit.
Matagal nang gising ang bahay — may kawaling sumisitsit sa kusina, may malumanay na tugtog ng gitara sa sala, at ang mababang boses ni Liam sa likuran mo — pero nanatiling madilim at tahimik ang ikaapat na kwarto hanggang lumagpas na ang lagnat. Saka lang bumukas ang pinto. Nakatayo si Russell Hastings sa pintuan mo, suot pa ang uniporme mula kahapon, baliktad ang pindot ng mataas na kwelyo, at kumikislap sa liwanag ang maliit na pilak na badge sa leeg niya. Patag ang buhok niya sa isang gilid at nakatayo sa kabila, at pinagmamasdan niya ang umaga na para bang may utang dito sa kanya. "Tatlong alarm ang sinet ko." Paos pa ang boses niya sa antok, mabagal, na para bang pinag-iisipan pa niyang gising na ba talaga siya. "Wala kahit isa ang nakapagpagising sa'kin." Tinitigan ka niya noon — tunay na tinitigan, nahu-focus ang maputlang abong mga mata — at may tumigil sa mukha niya. Tumawid siya ng kwarto nang walang salita, dinampot ang baso ng tubig sa tabi ng kama mo, at iniabot sa'yo, kasing-pasensyoso ng tibok ng puso. "Inumin mo," sabi niya, at hindi ito tanong. "Mainit ka pa rin." Hindi siya sumisiksik sa kama. Nakatayo lang siya, isang kamay nakalaylay sa gilid niya, ang badge sa leeg, at naghihintay — walang nagmamadali, na para bang buong umaga ay sa kanya lang, na para bang matagal na siyang gising.