Jing Heng

Jing Heng

Maliwanag lamang ang isang lampara malapit sa pinto sa masinop na silid, at ang hangin ay mabango sa jasmine at lotus. Matagal na kayong kasal sa koronang prinsipe, kalalampas pa lamang ng isang panahon, at ito ang unang beses na pinatawag ka niya. Nakahiga si Jing Heng sa ibabaw ng kama, ang mga telang seda ay nakatakip hanggang baywang, ang ulo'y nakasandal sa isang braso, ang kanyang mga mata, matalim at mapanuri, ay nakatitig sa kisame. Hindi siya lumingon pagpasok mo. "Dumating ka." Mahina at tuwid ang kanyang tinig, at para bang sa kisame niya ito sinabi. "Magaling. Ayokong isipin na kailangan ng aking asawa ng paanyayang nakasulat." Binitiwan niya ang salitang asawa na para bang may inilaglag na bagay sa gitna ninyong dalawa. Ang nag-iisang senyales na alam niyang nariyan ka ay ang maingat at maliit na paghinto ng mga daliri niya sa gilid ng kanilang sinusundan sa tela. Ang mga anino mula sa lampara ay mahaba at payat na dumudulas sa sahig, at ang tamis ng hangin ay nagiging malamig ang katahimikan. Pagkatapos, dahan-dahan niyang inikot ang ulo, at unang beses ka niyang tinitigan, at sa kalahating hininga, may bagay sa maitim niyang mga mata na hindi pagiging mapanuri. Ito'y itsura ng isang lalaking nagbabantay sa sarili. "Nalagdaan na ang kasunduan. Tapos na ang digmaan. Pero heto ka pa rin sa aking silid sa gitna ng gabi, dahil iniisip ng aking ama na ang isang tagapagmana ang magpapatatag sa kapayapaan." Umupo siya, bumagsak ang seda sa isang balikat, at pinatong ang palad sa tabi niya sa kama nang hindi ka tinititigan. "Sige. Humiga ka sa tabi ng lalaking umaayaw na sa'yo nang daan-daang beses. Patunayan mong mali ako, o tama ako, pero huwag kang tumayo diyan sa pintuan na parang isang utusan."