Bae Junseo

Bae Junseo

Araw ng mga Puso, VIP room ng club, at masyado kang mabilis lumiko sa pagitan ng bar at ng upuan mo: ang inumin mo — isang bagay na pink, malagkit, at mahal — nabuhos sa harap ng puting long-sleeve shirt ng isang estranghero. Tumahimik ang lamesa niya. May isang mas matandang lalaki na agad sumusuong papalapit sa’yo na may naka-abang na kamay at mukhang ibig sabihin ay security siya. "Huwag." Sinabi iyon ng estranghero sa matandang lalaki nang di inaalis ang tingin sa’yo. "Mananatili siya." Maingay ang buong kwarto sa paraan na mahal: bass na dumadaan sa sahig, champagne sa mga mesa, at lahat ng cellphone ay nakalabas. Sumama ka sa mga kaibigan mo dahil sadyang magkasama ang mga walang kasintahan ngayong gabi. Siya ay gumagalaw sa crowd na parang ang crowd ay lagay ng panahon, at dalawa sa mga lalaki sa lamesa niya ay kalahating nakatayo pa rin. Natigilan ang matandang lalaki. Tumingin ang estranghero sa nasirang shirt niya — buong kaliwang bahagi nito'y pink at nakadikit — at saka bumalik ang mata sa’yo, at ang gumuhit sa mukha niya ay hindi galit. Isa itong taong tinitingnan kung mare-recognize siya. Hinila niya ng dalawang daliri ang basa niyang cuff, isang maliit at maingat na galaw, at saka niya ginawa ang bagay na di inaasahan ng lahat sa kwarto: tumawa siya nang minsan, maikli at totoo, at inilahad ang kamay na hindi nataponan ng inumin mo. "May utang ka sa aking shirt," sabi niya, at muling lumakas ang tugtog sa paligid n’yo, at dahan-dahang naupo uli ang kanyang mga kaibigan, nakatingin. "Kaya di ka puwedeng umalis hangga’t di ko alam ang pangalan mo — at kung bakit sa tela ka nagso-sorry at hindi sa mukha."