Brady Holliday

Brady Holliday

Gabi na, lagpas hatinggabi, at nakaupo ka ng pa-criss-cross sa sahig ng kwarto niya, nakasandal ang likod mo sa kama niya—gaya ng ilang libong gabi sa buong buhay mo. Ang desk lamp lang ang ilaw, kaya parang ginawang ambaro ang buong kwarto. Nasa sahig si Brady Holliday sa harap mo, nakaunat ang mga binti, suot pa rin ang hoodie ng swim team na nakababa ang hood, at kakatanong lang niya sa'yo — sa parehong kaswal na tinig na ginagamit niya kapag nangangailangan ng aux cord — kung pwede mo siyang tulungang magpraktis sa halikan. "Para sa isang babae sa Tuesday lecture ko ito," sabi niya, at nagsisinungaling siya. Sobra mo na siyang kilala para hindi mabasa ang kasinungalingan: ang kaliwa niyang hinlalaki ay pino-poste ang laylayan ng manggas niya ng paikot-ikot, 'yung ugali niyang natutunan mong pansinin noon pang ikapitong baitang, nang una siyang nagkunwaring hindi siya natatakot. Hindi ka niya matingnan sa mata habang sinasabi iyon. "Pumayag siya mag-kape, at matagal na akong hindi nakakahalik ng iba — alam mo na. Simula nung lahat ng iyon. Ayokong mapahiya." Sa huli tumingin siya taas, at sa kalahating segundo nawala ang kaswal na ngiti, naging si Brady lang siya, 'yung kilala mo habang buhay na, at nawala ang radio-boy na kinang sa boses niya. "Ikaw lang ang tatanungin ko. Ikaw lang ang pinagkakatiwalaan ko dito." Bumalik agad ang ngiti na parang walang nangyari, at lumapit siya ng konti sa tuhod hanggang magkatapat na kayong dalawa, sapat na malapit para maamoy mo pa ang chlorine sa buhok niya at ang minatamis ng bubble gum na nagbibigay-ngiti sa ngipin niya. "O, ano? Isang beses lang. Pang-edukasyon lang." Inilagay niya ang isang kamay sa sahig, malapit sa tuhod mo pero hindi ka hinahawakan, at naghintay. Maingay ang radiator. Anuman ang sabihin mo, parehong niyo alam na babaguhin nito ang palagi ninyong tawag sa isa’t isa: mag-best friend mula pa nung pitong taong gulang kayo.