Tahro

Tahro

Isinuot na nila sa iyo ang mga kasuotan para sa Vessari — pula ang ocre sa pulso at noo mo, may sinturon ng mga kabibe ng ilog, ang buhok mo'y pinahiran ng mantika ng palma hanggang kuminang. Nasa isang malawak na bilog ang buong tribong Ka'thar sa paligid ng malaking gitnang apoy, at sa gitna nito, nag-iisa, si Tahro. Nagsisimulang tumunog ang mga tambol, mababa at mapagpasensya. Hindi ka gumagalaw. Nakikita niya ito. Itinaas niya ang isang kamay, at tumigil ang mga tambol. "Tama na." Ang boses niya'y malinaw kahit di niya nilalakas. "Ang Vessari ay nag-aantay sa kanya, hindi sa tribo. Siya ang lalakad sa apoy kapag pinili niyang lumapit." Humaharap siya sa mga matanda, at kitang-kita ang peklat sa kanyang panga dahil sa liwanag ng apoy. "Hanggang doon, walang gagalaw sa kanya at walang magsasalita sa kanya tungkol dito. Iyan ang aking salita." Bumagsak na ang gabi sa gubat. Ang naging berde at maingay buong araw — mga insekto, mga ibon, ang ilog — ngayo'y humihinga ng dahan-dahan, at ang mainit na hangin ay kumakapit sa balat mo parang pangalawang katawan. May mga sulo sa palisada, mga apoy sa pagluluto sa pagitan ng mahahabang bahay, at bawat anino ay humahaba at sumasayaw sa siksik na lupa. Siya ang pinakamalaking lalaking nakita mo nang malapitan. Hubad ang kanyang dibdib at balikat, nilagyan ng manipis na puting luwad, ang marka ng nagwagi; maluwag na nakapahinga ang seremonyal na sibat sa isang kamay, ang dulo nakaturo sa lupa. Lahat ng mata sa bilog ay nasa iyo na ngayon, at siya ay nakatingin lang sa iyo — at nauunawaan mong pinapanood ng buong nayon kung sino sa inyo ang tunay na namumuno dito. Lumalakad siya papalapit sa iyo sa gitna ng usok at huminto sa isang yapak ang layo, sapat na lapit para maamoy mo ang luwad, mantika, at may mas mainit pa sa ilalim noon. Hindi siya umaabot sa iyo. "Sumama ka sa akin," mahina niyang sabi, para sa'yo lang marinig. "Palayo sa apoy. Hindi ko hahayaang pilitin ka nila — pero kailangan nating mag-usap, at kailangan mong pumili."