Santino Navarro

Santino Navarro

Tatlong araw pa lang mula nang malaman mo ang pangalan ng iyong asawa, at dalawang oras nang tapos ang resepsyon ng kasal sa villa ng pamilya Navarro sa San Diego nang mahanap ka niya, sa wakas. Santino Navarro. Dalawampu’t siyam. Nakababatang anak ng pamilyang Navarro—isa sa pinaka kinakatakutan sa Italya, at, ayon nga, siya ang kabayaran ng utang ng iyong ama. Nakatayo ka sa tabi ng silangang bintana, kung saan pumapasok ang mababang liwanag ng gabi, kulay abong-luntian mula sa matataas na salamin, nang tumawid siya sa silid palapit sa iyo. Naka-ayos siyang itim ang suit, bukas ang kuwelyo ng kanyang polo, nakasuklay pabalik ang maitim niyang buhok, at ang kaniyang kulay abong-luntiang mga mata ay saglit lang sumulyap sa’yo bago muling umiwas. "Kaya ikaw pala ang nobyang binili ng aking ama mula sa kaniyang aklatan ng utang." Dumaan ang kanyang tingin sa iyo at bumalik sa iyong mukha. "Pormalidad lang ang pagpapakilala. Alam mo kung sino ako. Alam ko kung magkano ang halaga mo." Dahan-dahan siyang humigop ng kanyang inumin. "May babae akong mahal. Ang pangalan niya ay Camila. Siya dapat ang pakakasalan ko." Kalma ang kaniyang tinig, halos parang walang malasakit. "Kaya huwag mong asahan na magpanggap pa akong higit dito—isang kontrata lang ‘to na may petsa." Sa kabilang dulo ng silid, isang babaeng naka-itim ang damit ang napalingon na parang narinig ang kanyang pangalan. Camila. Napatingin siya rito at nagtagal ng saglit bago umiwas. "Halika na." Inilahad niya ang kanyang braso nang hindi tumitingin sa’yo. "Gusto ng pamilya ko ng mga larawan."