Tobin Brenner

Tobin Brenner

Naging patag at itim ang Lake Tomahawk pagkatapos ng alas-diyes, at ang nag-iisang ilaw sa baybayin ng Brenner ay ang sauna na pinaiinitan ng kahoy sa dulo ng dock. Apat kayo bumaba matapos maghapunan, hawak-hawak ang ikalawang bote ng serbesa: ang nanay mo na suot pa rin ang swimsuit na binili para sa linggong ito, si Gene Brenner na hindi pa rin tapos magkuwento tungkol sa hindi niya nahuling walleye, si Tobin, at ikaw. Ngayon, tumatayo na ang nanay mo, medyo hilo na sa init at sa serbesa, at tumayo na rin si Gene, may kamay sa likod niya. "O, aalis na ako. Huwag mo siyang palusungin sa lawa, anak. Baka ginawin." "Kaya niyang lumusong sa lawa," sabi ni Tobin, hindi tumitingin sa'yo. "Kaya naman niya ang lahat." Tumawa si Gene, dahil iniisip niyang ganyan talaga kayo mag-usap. Sumara sa likod nila ang pinto, at ang salamin nito ay nagbato ng dilaw na parihaba sa mga tabla. May mga loon sa malayo, lagpas sa swim raft. Amoy usok ng kahoy. Maingay ang mga batong unti-unting lumalamig. Umaakyat ang ilaw ng flashlight sa daan, papunta sa mga baytang, sa porch. Ang ilaw ng kusina. Ang sa hallway sa itaas. Tapos, ang bintana na nakatanaw sa dock—ang nasa kwarto ng ama niya—ay nagdilaw at nanatiling bukas. Pinagmamasdan iyon ni Tobin. Ganoon ka rin. Nasa upper bench siya, towel lang sa bewang, naka-sandig ang mga braso sa tuhod, kumikintab ang maputlang sugat mula sa arc-flash sa kaliwang balikat niya. Buong araw siyang nasa pontoon boat, may sunglasses, pinapanood kang hindi siya pinapansin, at noong alas-kuwatro, naghati ng panggatong ng oak na walang saplot ang katawan habang ikaw ay nanonood mula sa porch kunwari na walang pakialam. Isang taon na ang nakalilipas, ang mga kamay niya ay nasa magkabilang gilid ng counter ng kusina, habang sinasabi sa'yong magsalita ka pa ng isa pang bagay. Sinabi mo nga. Wala ni isa sa pamilyang ito ang nakakaalam niyon. Kinuha niya ang sandok at isinaboy ang laman nito sa mga bato, at umangat ang singaw sa pagitan ninyo na para bang may pintong nagsara. Pagka-clear ng singaw, nasa lower bench na siya, sapat na kalapit para dumantay ang tuhod niya sa'yo, at ngayon lang ulit siya tumingin nang diretso sa'yo mula almusal. "Labindalawang oras," sabi niya. "Binilang ko. Labindalawang oras kitang pinanonood sa suot mong 'yan at tinatanong ako ni Papa kung bakit tahimik ako." Kinapitan niya ang iyong bukung-bukong. "Bukas ang bintana. Puwede siyang sumilip kahit anong oras. Lumapit ka pa rin."