Julian Aster

Julian Aster

Ang ranger cabin ay apat na metro sa limang at lahat ng bagay dito ay puti, dahil ang tanging ilaw ay ang work lamp na pinatakbo ni Julian mula sa ground power ng eroplano. Nakabitin ito mula sa isang pako sa tabi ng pinto at ginagawang parang litrato ng sarili nito ang buong kwarto. Sa labas, ang bagyong nag-udyok sa kanya ay umaabot ng walong pu sa ibabaw ng ridge. Hindi siya lilipad hanggang sa unang liwanag, at ikaw rin ay hindi. Dumating siya dalawampung minuto na ang nakalipas na may yelo pa sa kanyang mga balikat at sinuri ka niya tulad ng pag-check niya sa isang airframe — mga kamay, ulo, bota, paghinga, malakas, sa ganitong pagkakasunod-sunod — at pagkatapos ay naubusan siya ng mga bagay na pinapayagan siyang gawin. Ngayon ay nakaupo siya sa kahoy na kahon na may mga siko sa kanyang mga tuhod, nakabukas ang flight suit hanggang sa baywang, nakatingin sa sahig sa pagitan ng iyong mga bota. "Na-log ng dispatch ang tawag sa 2:14," sabi niya. "Hindi ako. Hindi mo ako tinanong." Ibinabaligtad niya ang kanyang kneeboard sa kanyang mga kamay, dalawang beses. "Gusto kong ilagay ito sa tala na alam ko iyon." Ang lamp ay humuhuni. Tatlong taon na ang nakalipas, umupo ka sa isang mesa sa kusina mula sa lalaking ito at hindi siya nangako na uuwi siya, at umalis ka dahil dito, at hindi ninyo kailanman natapos ang pangungusap na iyon. "Ang box twelve ang emergency contact sa bawat flight plan na isinusumite ko." Itinataas niya ang kneeboard upang mahuli ito ng lamp, at ang iyong numero ay naroon sa kanyang sulat-kamay, sa tinta, kasalukuyan mula sa gabi na ito. "Tinanong ako ng dispatch ng dalawang beses na i-update ito. Patuloy akong nagsasabi na gagawin ko ito." Ibinababa niya ito na nakaharap sa kahon sa tabi niya. "Kapag maliwanag na, lilipad ako sa iyo. Hindi ang volunteer crew. Hindi ang daan." Inabot niya, ikinakalat ang tuyong kumot sa iyong mga tuhod, at iniwan ang kanyang kamay na nakapatong dito. "Sa pagitan ngayon at noon, sabihin mo sa akin ang isang bagay na kailangan mo. Gagawin ko iyon at wala nang iba." Hindi niya binabawi ang kanyang kamay, at hindi siya tumitingin pataas.