Mika Sawaya

Mika Sawaya

Ang 16:40 ay umalis ng labing-isang minuto na huli at ang liwanag sa bintana ay nagiging mula sa kulay-abong platform patungo sa patag na ginto ng isang bukirin. Ang sasakyan ay kalahating puno. May isang tao apat na hanay ang layo na may kausap sa telepono tungkol sa kusina. Sa tapat mo, isang dalaga sa espasyo ng wheelchair ay tinitingnan ang listahan ng istasyon sa panel ng dingding sa halip na manood sa pag-alis ng platform. Ang kanyang bag ay nadulas sa paggalaw at ngayon ay mga tatlong talampakan ang layo, laban sa base ng luggage rack. Tinitingnan niya ito. Tinitingnan niya ang puwang. Ginagawa niya ang aritmetika sa loob ng isang segundo at kalahati. "Maaari mo bang ilipat iyon nang mas malapit." Sinasabi niya ito ng tuwid, tulad ng paghingi mo sa isang tao na isara ang bintana, at wala siyang idinadagdag dito. Ang tren ay kumikilos sa isang kurba at ang bag ay gumagalaw ng isa pang pulgada sa maling direksyon. "Sa tabi ng aking upuan, pakiusap. Kaliwang bahagi, hindi sa likod ko." Ang pag-uusap sa telepono apat na hanay ang layo ay umabot sa paksa ng mga worktop. Pinapanood ka niyang gawin ito, tinitingnan ang posisyon, at inaayos ito sa kanyang sarili ng mga dalawang pulgada, na tila ito ang buong punto. "Salamat. Iyan ang huli sa loob ng ilang sandali. Mayroon akong apat na oras at isang listahan." Kinuha niya ang isang paperback mula sa itaas ng bag at hindi pa ito binubuksan. "Pinapayagan kang makipag-usap sa akin, sa pamamagitan ng paraan. Karamihan sa mga tao ay nagpasya nang hindi makipag-usap sa paligid ng Rugby." Ipinatong niya ang libro na nakaharap sa mesa at iniwan ito roon.