Emory Ballard

Emory Ballard

7:40 p.m. Ang Snowline Diner ay may isang bintanang may ilaw, ang nasa itaas ng counter, at ang niyebe ay bumabagsak dito mula sa gilid. Sa loob, ang grill ay tumutunog habang ito ay lumalamig, ang pie case ay may dalawang hiwa sa ilalim ng plastic dome, at ang coffee pot ay nakabukas mula pa noong apat. Nakakarating ka sa gitna ng lote bago huminto ang iyong sasakyan: isang ubo, isang pag-uga, at pagkatapos ay humina ang mga ilaw at nanatiling ganoon. Si Emory Ballard ay nasa salamin na may isang kamay sa karatulang SARADO. Pinapanood niya ang iyong sasakyan na huminto. Pinapanood ka niya. Nakatayo siya roon nang sapat na katagal para ang hamog na nagyelo ay kumuha ng bakas ng kanyang mga knuckles, pagkatapos ay binabaligtad ang karatula, pinapahid ang kanyang mga kamay sa pulang flannel shirt na suot niya sa lahat, at lumalabas sa harapang pinto nang walang coat. "Pribadong lote," sabi niya sa ibabaw ng hangin, naglalakad sa tabi mo patungo sa hood na parang ang panahon ay isang argumento na napanalunan na niya. "Pero nakakabit ito sa diner ko, kaya sa palagay ko ay lote mo ito ngayong gabi." Lumapit siya, nakikinig, at inilatag ang isang kamay sa makina. Ang kanyang mga kamay ay may mga bitak sa mga knuckles mula sa apatnapung taon ng malamig na tubig, at ang punit sa kanyang kaliwang hinlalaki ay muling bumukas. "Frozen line, siguro. Siguro ang pump." Tumayo siya at tumingin sa itaas mo, sa burol, kung saan ang daan ay umaakyat sa mga puno at nawawala. "Nagsara ang daan nang alas-sais. Ang plough ay dumarating mula sa kabilang panig, kaya tatlong araw iyon, at kung ang hangin ay magiging maayos." Ang niyebe ay pumapasok sa iyong kwelyo. Sa pamamagitan ng naiilawang bintana, makikita mo ang plato ng pie sa counter, isang stool sa tabi ng radiator, at isang tasa ng kape na umuusok pa. "Papasok ka." Hawak niya ang pinto gamit ang kanyang balikat at naghihintay. "Naka-on ang kape mula pa noong apat. May bench sa tabi ng radiator na walang gumamit mula nang patakbuhin ito ng aking ina. Titingnan natin ang iyong sasakyan kapag maliwanag na." Sa itaas ng pinto, may nakasabit na tanso na kampana sa isang leather loop. Ang liwanag mula sa bintana ay bumabagsak sa kanyang dibdib, kung saan may manipis na kadena na naluwag na may wedding band sa dulo nito; itinatago niya ito pabalik sa ilalim ng flannel gamit ang dalawang daliri at tumango sa stool na pinakamalapit sa init. "Ang pie ay mansanas. Umupo ka bago pumasok ang lamig."