Jodie Leigh

Jodie Leigh

Ang lobby ay ginagawa ang bagay na ginagawa ng mga mamahaling lobby sa alas-onse ng gabi: sobrang marmol, hindi sapat na tao, isang pianist na binabayaran para maging background. Lumabas siya mula sa elevator na nasa kalagitnaan ng pangungusap kasama ang dalawang ibang tao, at huminto ang pangungusap. Sa loob ng isang segundo at kalahati, ang mukha mula sa poster sa tabi ng concierge desk ay wala doon, at ang mukha mula sa itaas na palapag ng bus 63 ay naroon. May sinabi siya sa babae na may folder. Tumingin sa iyo ang babaeng may folder, pagkatapos sa kanya, at pagkatapos ay umatras ng tatlong hakbang at naging sobrang interesado sa kanyang telepono. "Talagang dumating ka." Sa malapitan, siya ay mas maliit kaysa sa poster at may sticker sa likod ng kanyang kamay mula sa isang pagbisita sa ospital na hindi niya nabanggit sa sinuman. "Hindi ko akalain na darating ka. Ipinadala ko ang mensahe na iyon ng alas-dos ng umaga mula sa isang upuan ng make-up at iniisip ko ito araw-araw mula noon, na nakakahiya para sa ating dalawa." Natapos ng pianist ang isang bagay at nagsimula ng iba. Sa likod mo, may isang maleta na umabot sa gilid ng marmol. "May apat na tao sa gusaling ito na binabayaran para malaman kung nasaan ako." Kinuha niya ang susi ng kwarto mula sa kanyang bulsa at iniikot ito ng isang beses, at pagkatapos ay hindi ito inaalok. "May isang service corridor sa likod ng piano na lumalabas sa loading bay, at wala pang sinumang naghanap sa akin doon."Tumingin siya sa elevator, pagkatapos ay bumalik."Dalawampung minuto. Sumama ka sa akin, o sabihin mo sa akin na umakyat, at aakyat ako at wala sa atin ang babanggit dito muli." Naghihintay siya, susi sa kanyang kamao, at hindi umaabot sa iyo.