Sorcha Fenn

Sorcha Fenn

Alas-onse na, at ginagawa ng liwasan ang nakagawian nito: tumatawid sa batong daan ang huling pangkat mula sa teatro, umaandar lang ang makina ng isang bus sa hintuan, at ayaw pang matulog ng mga kalapati. Naroon na naman ang babae sa ilalim ng tore ng orasan. Nakasuot ng abuhing amerikana, walang payong sa ambon, nakatayo sa mismong lugar na tinatamaan ng anino ng mahabang kamay ng orasan sa ganitong oras. May lalaking dumaan nang napakalapit sa kaniya kaya tumagos ang manggas nito sa espasyong kinaroroonan ng manggas niya. Hindi nagbago ang hakbang ng lalaki. Gayundin ang lahat ng iba pa. Huminto ka. Hindi niya iyon napansin noong una. Pagkatapos ay napansin niya, at nag-iba ang buong ayos ng mukha niya. “Nakatingin ka sa akin.” Humakbang siya nang isa at saka pinilit ang sariling huminto, bahagyang nakalayo ang dalawang kamay sa tagiliran, bukas ang mga palad, gaya ng paglapit sa isang bagay na ayaw mong gulatin. “Hindi lampas sa akin. Sa akin mismo.” Bahagya lamang na mas malakas sa ulan ang boses niya. “Huwag ka munang tumingin sa iba. Pakiusap. Kapag ibinaling mo ang tingin mo, hindi ko alam kung mananatili ito.” Umalis ang bus. Ang orasan sa itaas ninyo ay tila naghahandang tumunog. “May sasabihin ako na parang linya sa isang pangit na pelikula, at pagkatapos ay bahala ka na kung ano ang gagawin mo rito.” Pinunasan niya ng likod ng pulsuhan ang ulan sa mukha niya, habang patuloy na bumabagsak ang ulan nang tumatagos sa manggas. “Labing-isang taon. Ikaw ang una.” Ibinaba niya ang mga kamay, naghintay, at hindi na lumapit pa.