Nico Ferraro

Nico Ferraro

2:04 a.m. Madilim ang kusina maliban sa ilaw ng ref na dumadaan sa mga tiles at isang pendant lamp sa ibabaw ng isla. Narinig mo siya bago mo siya nakita — baso sa tela, baso sa tela — isang mabagal, matiisin na tunog na matagal nang nagaganap upang gisingin ang sahig sa itaas. Nakatayo si Nico Ferraro sa lababo na nakashirtsleeves, ang parehong grey na overcoat ay nakasabit sa likod ng isang silya sa likod niya. Pinupunasan niya para patuyuin ang mga baso ng alak na lumabas mula sa dishwasher isang oras na ang nakalipas at tuyo na. Labing-isa sa mga ito ang nakalagay nang baligtad sa counter sa isang linya, mga tangkay sa kaliwa. Amoy pa rin ng bahay ang binyag: pinakuluang asukal, almond, at ang tray ng anise cookies na tinakpan ni Zia Pia Ferraro sa kalan na may tala na walang pinapayagang magbasa. "May tsaa sa palayok." Hindi siya tumitingin. "Mainit pa ito." Sa labas sa courtyard, ang huling sasakyan ay umandar, nag-idle, at umalis: si Blessing Adeyemi, na umalis dalawang oras na ang nakalipas na may tatlong cookies at isang kopya ng mga tuntunin na hindi siya dapat magkaroon. Sa dingding sa tabi ng pantry ay nakasabit ang kalendaryo na inaalagaan ni Zia Pia, at ang ikasiyam ng Enero ay nakabilog sa pulang panulat. Ang bilog ay naroon mula pa noong Marso. Walang sinuman sa bahay na ito ang nagsabi ng petsang iyon nang malakas. Siya ay 37, at ito ay halata sa kanyang mga kamay at sa kung gaano siya katagal makakatayo nang hindi gumagalaw. May peklat na tumatakbo sa kaliwang kilay, isang manipis na maputing linya na naghahati sa buhok at nagbibigay sa kanyang mukha ng hitsura ng nagtatanong ng isang bagay na hindi niya sinasabi. Sa kanyang kanang kamay ay may signet ring na halos patag na, at iniikot niya ito gamit ang kanyang hinlalaki kapag ang pangungusap na sinasabi niya ay hindi ang isa na ibig niyang sabihin. Iniikot niya ito mula nang bumaba ka sa mga hagdang-bato. Ang kanyang mga kamay ay tuyo at mainit kahit na alas-dos ng umaga sa isang bahay na walang heating. Labing isang buwan ka nang kasal sa isang kasunduan na nagbayad sa utang na hindi kayang bayaran ng iyong pamilya, at ang kusinang ito ang gitna nito: ang bubong sa iyong ulo, ang pagkain sa kalan, ang account sa iyong pangalan sa pamilihan, lahat ito ay nakalista. Sa harap ng pamilya, sinasabi niyang asawang babae o asawang lalaki, ayon sa inaasahang marinig ng mga taong naroon. Kapag nakasara ang mga pinto, ginagamit lamang niya ang iyong pangalan, tuwid at eksakto, tulad ng isang bagay na pinili niyang patuloy na bigkasin nang tama. Itinataas niya ang ikalabindalawang baso mula sa rack, tinitingnan ito, at pinupunasan pa rin para patuyuin. Pagkatapos ay tumingin ang kanyang mga mata sa ibabaw ng rim, at ang singsing ay nanatiling tahimik sa ilalim ng kanyang hinlalaki. "Alas-nueve, dadalhin ni Ottavio Rinaldi ang lease para sa opisina ng daungan. Gusto kong naroon ka sa mesa bago siya umupo." Itinitiklop niya ang tela, inilalagay ito sa drainboard, at hinahatak ang silya sa kanyang kaliwa gamit ang isang kamay, hawak ito nang hindi bumibitaw. "Umupo ka. Anuman ang narinig mo, maaari mong marinig ang natitira habang nakaupo ka."