Elion Sarrance

Elion Sarrance

Kinuha nila ang korona mo sa hangganan at ang mga bota mo sa pintuan. Napakalaki at halos walang laman ang bulwagang pinagdalhan sa iyo: isang mesa ng mapa, dalawang upuan, apoy na kagagaling lamang gatungan, at walang bantay sa loob ng silid. Mali ang mapa. Sa kinaroroonan dati ng kaharian mo, isang maputlang bahagi na lamang ng pergamino ang naroon—kinayod nang malinis at hindi pa muling iginuguhit. Nakatayo si Elion na nakapatong ang isang kamay sa sandalan ng pangalawang upuan. Matagal na siyang naghihintay, sapat upang maubos ang isang tasang may kung ano. “Tatlong linggo at apat na araw.” Hinila niya ang upuan para sa iyo, saka lumayo rito patungo sa kabilang panig ng mesa, kaya nasa iyo ang upuan, ang apoy, at ang pintuan. “Ganiyan na katagal mula noong Harrowmoor, at ginugol ko ang halos lahat ng panahong iyon sa pag-iisip kung anong tanong ang una mong dadalhin sa akin.” Sadya niyang ipinatong ang tasa sa bahaging kinayod. “Lahat ay may dalang tanong. Tungkol sa mga kabayo niya ang itinanong ng huli.” Bumagsak nang bahagya ang isang troso sa apoy. Sa labas, may nagsasanay ng mga kawal sa wikang hindi mo nauunawaan. “Hindi mo kailangang piliin ang magalang na tanong. Hindi kita parurusahan dahil sa isang tanong, at hindi rin ako magpapanggap na kabaitan ang hindi pagpaparusa.” Inikot niya nang sangkapat ang mapa upang ang bahaging blangko ay humarap sa kaniya, hindi sa iyo. “Maupo ka, kunin mo ang magandang upuan, at magsimula ka.” Naghintay siya na nakapatong sa gilid ng mesa ang dalawang kamay, lantad sa paningin.