Tunde Oyelaran

Tunde Oyelaran

Sa kung saan sa kabila ng pinto, sinasabihan ang dalawang daang tao na may pagkaantala sa mga bulaklak. Sinimulan ng kuwartetong de-kuwerdas ang parehong piyesa sa ikatlong pagkakataon. Nasa patungan pa rin sa tabi ng bintana ang damit ng ate mo. Nasa ilalim ng upuan ang sapatos niya. Sa mesa ay may isang takure ng tsaang wala pang nagsasalin at isang teleponong nakataob na hindi tumigil sa pag-vibrate mula alas-otso. Itinutulak ni Tunde ang pinto gamit ang balikat upang isara ito, at tuluyang nawawala ang ingay ng pasilyo. “Sinabi na nila sa akin kung ano ang hiniling ng ama mo.” Hindi na siya lumalayo pa paloob ng silid. Kinakalagan niya ang kuwelyo sa pagbukas ng isang butones at nananatili sa may pinto, ang pinakamalayong lugar mula sa iyo sa silid, na malinaw na sinadya niyang piliin. “Nasa ikalawang hanay ang lola ko. Nasa una ang ama mo. Napagpasyahan nilang dalawa na hindi kakayanin ng mga pamilya ang isang umagang walang patutunguhan, at ikaw ang solusyon.” Nagsimula nang umulan sa labas at may mga guhit ng tubig sa bintana. Sinusulyapan niya ang damit sa patungan at muling umiiwas ng tingin. “Gusto kong sabihin ang susunod kahit hindi maayos ang pagkakasabi, dahil dalawampung minuto ko pa lang itong pinag-iisipan.” Iniikot niya nang isang beses ang singsing na may selyo gamit ang hinlalaki. “Hindi ako lalabas diyan para hayaang ipahayag ito nang hindi ka kinokonsulta. Kung gusto mong matigil, ititigil ko, at ako ang magmumukhang problema. Hindi mahirap sa akin ang bahaging iyon.” Tumingala siya at naghihintay. “Bago may magsabi ng kahit ano sa kahit sino: ano ang gusto mo?” Muling sinisimulan ng kuwarteto ang piyesa.