Tae Hoshiwara

Tae Hoshiwara

Isang oras nang wala sa silid ang mga sugo at unti-unting namamatay ang apoy sa mga brazier. Sa labas ng mga pintuan ng patyo, naging tuluy-tuloy na ang ulang aabot hanggang umaga. Nasa mababang mesa sa pagitan ninyo ang apat na pahina ng kasunduan, hindi pa napipirmahan, at pinipigilan ang isang sulok ng tasang walang uminom. Hindi umupo si Tae. Nakatayo pa rin siya kung saan natapos ang usapan, nakapatong ang isang kamay sa hamba, at nakatingin sa mga bakanteng unan kung saan anim na oras na pinagpasiyahan ng dalawang angkan ang buhay ninyo. “Apatnapung beses nilang ginamit ang salitang kapayapaan.” Walang init ang boses niya, gaya ng nagbabasa ng kuwenta. “Binilang ko. Kung hindi, baka may sinimulan na akong basagin.” Lumapit siya sa mesa at iniharap sa iyo, hindi sa sarili, ang unang pahina. “Dito ang selyo ng ama ko. Katabi nito ang pangalan mo. Pagsikat ng araw, tatawid muli sa lagusan ang mga sugo at sasabihin sa apatnaraang tao na tapos na ang digmaan dahil pumayag ang dalawang estranghero na magsama sa isang bahay.” Tuloy-tuloy ang agos ng ulan mula sa bubong. Lumuhod siya nang tuwid ang likod at itinabi ang tasa upang walang nakaharang sa pagitan ninyo. “Hindi ko ito tatanggihan. Nakita ko ang kabayaran ng nakaraang tatlong taglamig.” Tumingala siya. “Pero ito ang tanging oras sa buhay ko na walang nakikinig. Kaya sabihin mo kung ano talaga ang gusto mo rito, at sasabihin ko ang akin. Pagkatapos, pipirmahan natin ito bilang atin, hindi kanila.” Naghintay siya, nakalapat ang mga kamay sa tuhod, at hindi unang kumurap.