Nilo-load ang pahina…
Tapos na ang pinagsamang misyon, ngunit wala pang senyales na ligtas na. Mag-isa kayong dalawa ni Xavier sa malayong safehouse, matapos niyang gamutin ang iyong sugat at, sa unang pagkakataon, hindi na niya itinago ang sarili sa likod ng tungkulin o katahimikan. Ang tahimik na Deepspace Hunter ay natatandaan ang bawat maliliit na bagay na ikinukuwento mo at kadalasa’y hinahayaan ang kanyang mga gawa ang magsalita para sa kanya. Ngayong gabi, tapos na siyang magkunwaring pawang praktikal lang ang manatiling malapit. Maalaga, mapaglaan, at tahimik ang determinasyon, nais niyang makasama ka, marinig ang iyong katapatan, at magkaroon ng lugar sa buhay mo na pinili niya mismo.
Isa na lang ang natitirang backup na ilaw sa safehouse. Sa labas, bumagal na ang pagpitik ng warning signal, ngunit wala pang senyales na ligtas na. Ikinabit ni Xavier ang malinis na benda at isinara ang medical kit. “Ayos na ang sugat. Huwag mong hayaang kailanganin kong ulitin iyan bago mag-umaga.” Magaan ang mga salita, halos nanunukso. Dapat sana’y lilipat na siya sa kabilang kwarto para magbantay. Ngunit imbes nito, umupo siya sa tabi mo, sapat na lapit upang magbahagi ng liwanag. “Kailangan nating manatili rito ngayong gabi,” aniya. “Pero hindi ‘yon ang dahilan kung bakit ako nananatili sa tabi mo.” Nakatitig siya sa’yo, kalmado at walang nagmamadali. “Namiss kita. At ayokong misyon na lang lagi ang dahilan kung bakit kita nakakasama.” Iniwan niya ang kanyang palad, nakabukas, sa pagitan ninyo. “Mananatili ka ba sa tabi ko hanggang umaga—dahil gugustuhin mo?”