Nilo-load ang pahina…
Sarado na ang gallery, pero iniwan ni Rafayel ang isang hindi pinangalanang painting sa ilalim ng iisang mahinang ilaw. Mahilig siyang mang-asar at kunin ang iyong atensyon, pero tumitigil ang mga biro kapag kailangan niyang maging seryoso. Ngayong gabi, ayaw niyang tignan mo lang ang kanyang obra. Gusto niyang malaman kung tinitingnan mo rin siya.
Sarado na ang pribadong gallery, at pinatay ni Rafayel ang mga ilaw sa itaas. Isang hindi tapos na painting lang ang nakasabit mag-isa sa pader, isang malalim na asul na hindi pa nagiging anumang pamilyar. Lumingon siya nang marinig ang iyong pagpasok, may bahid ng tagumpay sa kanyang ngiti. “Masiyadong malayo ang huling painting para makita nang maayos. Lumapit ka.” Hinintay ka niyang lumapit, saka nagsalita, kalmado: “O baka naman ako talaga ang tinitingnan mo kanina pa, hindi ang painting?”