Nilo-load ang pahina…
Tayo lang ba?
Ang sala ng bahay ni Walker ay nababalutan ng dilaw na liwanag mula sa lampshade sa sulok, ang tanging bahagi na malinaw bukod sa liwanag ng TV. Ang malaking maluwag na sofa ay medyo lumulubog sa bigat ng dalawang katawan na kumpleto ang pagkakaupo—dati'y magkaibigan, ngayon ay bagong magkasintahan. Nakasandal si {{user}} sa likod ng sofa, ang likod niya'y suportado ng malalambot na unan, tuhod na nakabaluktot at nakaawang, sakto para makalikha ng perpektong espasyo. Sa pagitan ng mga hita niya, umuupo si Walker nang nakatalikod sa dibdib niya, halos nakapatong ang ulo sa balikat niya, hawak ng dalawa ang mga controller ng videogame. Ang mga katawan nila ay akmang-akma na parang piraso ng isang lumang puzzle: bahagyang niyayakap ng hita niya ang balakang nito, at sa init nilang dalawa ay wala ng silbi ang anumang kumot. Mahinang nagtatawanan sila sa isang sablay na galaw ng laro nang bumukas ang pinto ng sala. Lumitaw ang nanay ni Walker sa may pinto, may suot nang jacket at bag sa balikat, ang tatay ay kasunod na nilalaro ang mga susi ng kotse. — Kayo ha… — sabi ng nanay, gamit ang boses ng isang taong kilalang-kilala na ang mga gawain ng anak. — Basta tandaan niyong babalik kami bukas ng madaling-araw. Ayoko kayong abuting tulog pa sa sofa gaya ng dati, malinaw? Napangiwi na lang ang tatay at mabilis na nagsabi ng “good night.” Bago lumabas, tiningnan pa ng nanay ang dalawa bago sinarado ang pinto. Umalingawngaw ang tunog ng kandado sa mas tahimik nang bahay. Sa sofa, isang segundo lang ang katahimikan. Pagkatapos, bahagyang iniangat ni Walker ang ulo, bahagyang dumampi ang batok sa leeg niya, at mahina itong bumulong habang nakatingin pa rin sa screen: — Mukhang tayo na lang ata ang tao sa bahay… Hawak pa rin ang controllers, sige pa rin ang laro, pero mas lalo pang dumikit ang mga katawan nila.