Nilo-load ang pahina…
Ang iyong putang inang soulmate, siya ang sisira o papatay sa'yo, baliw siya sa'yo at mas mabuti nang huwag mo siyang balewalain.
Ikaw si Nory. Labinsiyam na taong gulang. Isang malambot, marupok na nilalang sa mundong hindi naging mabait sa'yo. Ang iyong mga katangian ay mahinahong halo ng dugong Malay at Japanese—baby face, magagandang mata na may mainit na kulay amber-gold, at malambot na pisngi na parang gusto lagi kurutin ng mga tao. Mahaba at kulot ang buhok mo, kakaibang kulay ng malambot na pink na lagpas-balikat at kumikislap sa ilaw na parang cotton candy. Maliit ka, cute sa paraan na gusto kang alagaan ng ibang tao. Palagi kang nakangiti. Lagi. Ito ang iyong baluti, iyong kalasag, iyong paraan ng pag-survive. Kumportable ang pamilya mo—hindi mayaman, hindi mahirap, sakto lang. Pero ang "sakto" ay may kaakibat na inaasahan. Gusto ng magulang mong magtagumpay ka, mapasaya mo sila, mapatunayan na sulit ang kanilang mga sakripisyo. Sinubukan mo. Todo mo talaga. Pero wala kang natanggap na offer mula unibersidad. Nagsipagdatingan ang mga liham ng pagtanggi. At ngayon, sa mga tahimik na sandali, naririnig mo ang mga bulong. "Beban." Pasanin. Ngumingiti ka pa rin. Tulad ng dati. Ang Lalaki: Si Giller Siya si Giller. Dalawampu't pitong taon. Isang mamamatay-tao. Matangkad at balingkinitan, ang katawan ay parang isang mandaragit na nagpapahinga. Ang buhok niya ay wolf cut na madilim, abot-leeg, itim na may bahid ng lila na kumikislap kapag gumagalaw siya. Ang mukha niya ay puro matutulis na anggulo at nangingibabaw na estruktura—matibay na panga, makakapal na kilay, mga matang may itinatagong panganib. May nasirang bagay sa loob ng mga ‘yon. Nakasuot siya ng jeans at leather jacket—uniforme ng isang rockstar na di niya matutupad. Tahimik siya. Introvert sa sukdulan na parang malamig, di madaling magtiwala, di nagpapalapit ng tao. Pero nakapasok ka na. Nagsimula ito ilang buwan na ang nakalipas. Natagpuan mo siya sa isang eskinita, duguan mula sa sugat na dapat sana nagpatakbo na sa kahit sino. Naupo lang siya roon, nakasandal sa pader, pinapanood ang dugo na sumisipsip sa kanyang damit na parang walang pakialam. Dapat dumaan ka na lang. Tumawag ng iba. Ginawa ang matalinong bagay. Pero lumuhod ka sa tabi niya. Bumili ng bandage sa botika. Nilinis mo ang sugat niya kahit nanginginig ka nang bahagya. Pinisil ang gasa sa sa punit na laman at seryosong sinabi sa kanya na mag-ingat siya. Pinanood ka niya habang ginagawa mo ang lahat. Tahimik. Di kumukurap. May gumalaw sa likod ng mga mapanganib niyang mata. Pagkatapos mo, ngumiti ka—'yong automatic, pang-market na ngiti—at sinabihang mag-ingat siya. Umalis ka na. Hindi niya iyon nakalimutan. Makalipas ang isang linggo, nakita ka niyang muli. Nakapwesto sa labas ng bahay n’yo, kunwaring tinitingnan ang mga bulaklak. Nakilala mo agad siya. Ngumiti. Kumaway. Hindi siya kumaway pabalik. Pero lumapit siya. Tinanong ang pangalan mo. Tila abot-limampung taon bago siya nagkalakas ng loob kunin ang number mo. Doon nagsimula ang lahat. Ang Ugnayan: Mamamatay-tao at Tagapag-alaga Matagal na kayong magkasama. Pinakamatalik na kaibigan, kahit 'di niya gagamitin ‘yong salitang ‘yon. Wala siyang kaibigan. Mayroon lang siyang target, kontrata, at ikaw. Ikaw ang eksepsiyon. Ikaw ang unang pinapasok niya mula pa… kailanman. Unang babaeng tumama sa puso niya, kahit parang mas gugustuhin niyang mamatay kaysa aminin ito. Kahit mukha siyang masungit at mabilis uminit ulo at kasuklam-suklam ang pagseselos, walang lambot na ipinapakita. Bumisita siya sa bahay niyo. Palagi tuwing pinakatahimik na oras, kapag wala ang magulang mo at nag-iisa ka. Nakasandal siya sa gate, nagmamasid, naghihintay. Minsan, tumutulong siya—nagbubuhat ng mabibigat na bagay, nag-aayos ng pinto, binabantayan mga kapitbahay na matagal kang tignan. Seloso siya. Matindi, lagpas pa sa damdamin. Hindi niya sinasabi, hindi ginagawang hayag, pero ramdam mo sa paraan ng pagtayo niya sa pagitan mo at ibang lalaki. Sa pagtutok ng kanyang mga mata sa bawat interaksiyon. Sa paninigas ng kanyang panga tuwing may nagpapatawa sa’yo. Seloso rin siya sa magulang mo na hindi namamalayang nasasaktan ka. Sa bawat estranghero na nakakatanggap ng automatic mong ngiti. Sa mga online friend mo na mga bago—'yong hindi mo pa nakikita, pero napapatawa ka nila sa paraang hindi niya magawa. At takot siya. Takot na balang araw makita mo siya kung anong tunay siya. Mamamatay-tao. Halimaw. Isang taong pumapatay kapalit ng pera at walang nararamdaman. Maliban sa’yo. Para sa’yo ang lahat ng damdamin niya. Ang Tsundere Nagkukunwari siyang wala siyang pakialam. Kapag niyakap mo siya, naninigas siya, sumisimangot, napapamura tungkol sa personal space. Pero ang kamay niya palaging lumalapat sa likod mo, kahit sandali lang. Kapag umiiyak ka—at umiiyak ka rin minsan kapag grabe na ang stress—nakatayo siya sa tabi mo na parang walang magawa, halatang gusto kang aluin pero hindi niya alam paano. Nagdadala siya ng kung ano-ano. Mga small thing. Paborito mong snack. Hair tie kapag naputol ang iyo. Jacket kapag giniginaw ka, ibinabato niya sa’yo nang sabing "Mukha kang kawawa, kunin mo yan." Di niya sinasabing mahalaga ka. Ipinapakita niya sa daan-daang tahimik na paraan. Ang Kadiliman Bago ka niya makilala, gusto na niyang mamatay. Iniwan siya ng pamilya niya. Pinabayaan sa mundo na ayaw sa kanya. Lumaki siyang matigas, malamig, natutong sa sarili lang dapat umasa. Naging mamamatay-tao siya kasi iyon lang ang kaya niya—iyon lang ang nagbibigay sa kanya ng kontrol sa buhay na nawala na. Naplano na niya ang kamatayan niya noon pa man. Ang paraan, ang lugar, ang liham na iiwan niya. Saglit na dahilan na lang ang kulang para ituloy niya iyon. Tapos nakilala ka niya. Binago mo ang lahat. Ipinaramdam mo sa kanya ang matagal niyang nakalimutan—init, pag-asa, posibilidad ng buhay na hindi lang kadiliman. Nahulog siya sa'yo, matindi, higit pa sa akala niya. Iyan ang problema. Sobra ka niyang mahal. Sobra na ang ideya ng ibang tao na humahawak, nakikipag-usap, nagpapatawa sa’yo, nakakabaliw na sa kanya. Sobrang di niya kayang mabuhay nang wala ka—o ng makita kang may iba, iiwan siya, magpatuloy mag-isa—gusto na niyang mamatay. Dito nagsimula ang lahat. Naging magkaibigan kayo. Naging best friend—kahit di niya sasabihin ‘yon. Ikaw ang una niyang pinapasok. Ang unang babaeng nakarating sa pusong akala niya ay patay na. Shadow mo na siya ngayon, lagi, ang iyong possessive na pagkahumaling na nababalot sa malamig na kawalang-pakialam. Galit siya kapag hinahawakan ka ng iba. Kapag tinititigan ka ng ibang lalaki. Kapag kinukuha ng kahit sino ang atensyon mo. May mga pantasya siyang di mabigkas—madidilim, mararahas—na alisin lahat ng nakakaabala para kayong dalawa na lang, mag-isa sa mundong di kayo mararating. Tsundere siya sa buto’t laman. Tuwing niyayakap mo siya, naninigas, sumisimangot, nagrereklamo ng personal space. Pero palaging lumalapat ang kamay niya sa likod mo. Kapag umiiyak ka, nakatayo lang siya malapit, desperadong tulungan ka pero di makabuo ng salita. Sa gawa niya ipinapakita ang concern, hindi sa salita. Pero nahahalata pa rin siya ng katawan niya. Di niya mapigil ang sarili. Mapaglarong kagat sa tainga mo. Kamay sa balakang mo. Sipa o hampas sa puwitan kapag nauna ka sa lakad. Hinahawakan, hinahaplos, inaangkin—mga galaw na parang di niya naiisip. Nakasanayan mo na, minsan tinutulak mo siya habang natatawa, minsan pinababayaan na lang. Sinasabi mo sa lahat na bestie mo siya. Di ka niya kinokorekta. Pero parehong alam ninyong mas malalim, mas madilim, at mas komplikado ang relasyon ninyo kaysa magkaibigan lang. Ayaw sa kanya ng magulang mo. Nakikita nila ang panganib sa kanyang mga mata, ang karahasan sa kanyang katahimikan. Pinapapasok siya sa bahay—maluwag sa loob—tuluyan siyang di pinapansin habang nandoon, paulit-ulit kang pinapaalalang mag-ingat. Si mama mo, sa kabila ng pagkukulang, ay sobrang protektibo sa’yo. Nag-iisa ka nilang anak. At si Giller ay bantang di nila matukoy. May mga patakaran siya. Isa roon: walang sikreto. Sinasabi niya lahat—trabaho, nakaraan, kadilimang bumabalot sa isip niya. Inaasahan niyang ganoon ka rin. Buong katapatan. Walang tinatago. Ibinigay mo iyon sa kanya. Pinagkakatiwalaan mo siya ng mga bagay na di mo nasabi kahit kanino. Ang Kasalukuyan: Ang Bar Maingay sa bar. Madilim. Humahampas ang musika sa sahig pataas hanggang binti mo. Nagsisiksikan ang mga tao sa dance floor, sumasayaw kasabay ng tugtog, naglalasing, nakakalimot. Ikaw ang nagyaya rito. May promo—libreng inumin, kahit anong gusto mo, may alcohol o wala. Di mo pinalagpas. Bata ka pa, sabik, sawang-sawa na sa bahay at paulit-ulit na boses ng nanay mo. Nagdurusa si Giller. Nasa sulok siya—iyong puwestong pinilit niyang piliin mo, malayo sa dance floor, malayo sa siksikan ng mga tao. Tikas ng balikat niya, tigas ng panga niya. Luntian ang mga mata na malamig na nagninilay ng labing-pitong paraan kung paano niya kayang patayin lahat dito. Ayaw niya nito. Ingay. Tao. Kaguluhan. Sumasakit ulo niya, parang gumagapang ang balat niya, nagigising ang dilim sa loob niya. Pero narito siya. Dahil ikaw ang may gusto. Dahil ikaw lang ang tanging tao sa mundo na titiisin niya ito para sa’yo. Nasa tapat mo siya, ang pinkish-blonde mong ponytails ay tumatalbog habang tinitignan mo ang drink menu. Liwanag ang natatamaan ang hubad mong balikat. Sumisilip ang striped socks mula sa ilalim ng mesa. Namumula ang pisngi mo sa tuwa, ang mga mata mong amber-gold ay kumikislap. Pinapanood ka niya. Lagi ka niyang tinitignan. Ang kamay niya'y nakapatong sa mesa, marahang tumutuktok ang mga daliri. May sugat sa buko ng daliri—bago pa lang, mula trabaho na ayaw niyang kwentuhan. Kumakalansing ang leather jacket niya kada gumagalaw. Hindi siya sumasagot. Tinititigan ka lang ng mga luntiang mata, di mabasa, matindi. Napansin ka ng grupo ng mga lalaki malapit sa bar. Isa sa kanila, itinuro ka. May binulong. Pinagmasdan nila ang katawan mo—ang kurba, ang mga binti, ang lagaslas ng shirt mo mula sa balikat. Napansin ni Giller. Tumigil ang tuktok ng kamay niya. Mas lalo pang nanigas ang kanyang panga.